Gri Kamera

The Time Traveler's Wife

2010-03-26T06:26:00.000-07:00

Film, senaryosuyla zamanla alakalı kurgulara yeni bir tarz getiriyor. "Geçmişe gidip babanı öldürürsen senin var olma sebebin de yok olmuş olur? Bu durumda zamanda yolculuk nasıl mümkün olabilir ki?" gibi yaklaşımlar bu tür zaman yolculuklarına sahne olan filmlerde daha başlangıçta muazzam çelişkiler ve tutarsızlıklara sebep olur; ancak the time traveler's wife'da "kader" kavramı "zamanda yolculuk" kavramıyla çok sıkıca bağdaştırılmış. Akıla gelebilecek bir çok mantık açmazını da böylece kafalardan silmiş.

Henry sebebini kendisinin de bilmediği bir rahatsızlıktan ötürü beklenmedik anlarda uzay-zaman da bir boşluğa kapılarak kendini başka bir mekanda ve başka bir zamanda bulmaktadır. Kontrol edemediği bu hastalığı hakkında bildiği tek şey alkolün bu olayı tetiklediğidir. İlk olarak küçük bir çocukken, annesinin sürdüğü bir arabanın kaza yaptığı bir anda yolculuğa çıkmıştır. Hem de çırılçıplak kalarak. Bir süre farklı zamanda kaldıktan sonra normal zamanına geri dönen Henry karşısında hurda yığınına dönmüş bir araba bulur. Annesi arabanın içinde ölmüştür. Bu kaza anında onun yanına ilk gelen onu bir örtüyle sarıp ilk teselli edense yine Henry'dir. Yalnız bu Henry küçük Henry'den yaşça bir hayli büyük olan Henry'dir.
Küçük Henry'e bu şaşkınlık verici deneyimin açıklamasını yapan da yanından ansızın beliriveren kendisinin daha yaşlı halinden başkası değildir. Sonra bu orta yaşlı adam da elbise ve ayakkabılarını ardında bırakarak ortadan yok olur. İşte bu yolculuğun en sıkıcı yanlarından biri de zaman yolculuğunun beklenmedik anlarda ve çıpkak vaziyette gerçekleşmesidir.

Claire Henry'le ilk karşılaşmasında şaşkınlığını ve heyecanını gizleyemez. Çünkü daha beş yaşındayken kazara bir zaman yolcusuyla tanışmış ve ilerleyen zamanlarda bu kişiyle karşılaşmaya devam etmiştir ve tanıştığı bu esrarengiz adam ona kendisiyle gerçek zamanda tanışma sözü vermiştir. İşte o an Claire'nin Henry'i gördüğü bu andır. Henry'nin ise ne verdiği ya da daha doğrusu vereceği sözden, ne de bu güzel kızdan haberi yoktur. İşte zaman örgüsünün güzelliği de burada zaten. Bazı zaman yolculukları filmdeki gerçek zamanın ilerlemesiyle meydana gelmeye devam edecek ve meydana geleceği için de geçmişte bu yolculukların olmuş olmasını sağlayacaktır. Evet biraz karışık gibi anlatınca ama filmi baştan sona kadar izledikçe her şey çok daha anlaşılır oluyor.

Sonuçta kafalarda soru işaretleri bırakmadan, sürekli sonun nasıl bağlanacağını merak ettirerek ilerliyor film. Tabi arada çok büyük çıkmazları olan bir aşk da var ama fildeki romantizmi tetikleyen ve derinden hissettiren unsur da bu olağan dışı, hiç de alışık olmadığımız bir aşk hikayesinin anlatılması olmuş. Mükemmel bir film. Özellikle de hem bilim kurguya hem de hafiften romantik filmlere meraklıları fazlasıyla doyuracak bir film.

The Lovely Bones

2010-03-19T09:42:00.000-07:00

İnsana yaşama sevinci aşılayan hafif dramatik bir müzik eşliğinde ve tatlı küçük kız Susie'nin hayat hakkındaki ufak ve güzel ayrıntılar hakkında yaptığı konuşmalarla başlıyor film. Hep böyle devam edecek gibi bir havadayken 14 yaşındaki Susie'nin bu konuşmayı aslında "cennetinden bakarken" yaptığını anlıyoruz. Çünkü yaşama bu kadar ufak ayrıntıların güzelliğiyle bakabilen ve yeni yeni hayatı keşfetmeye heveslenen bu tatlı kız aşağılık bir sapığın tuzağına düşerek o bilinmez yere doğru yolculuğa çıkıyor. Film Türkçe'ye "Cennetimden Bakarken" diye çevrilmiş. Gerçek ismiyle pek alakalı bir tercüme değil ancak az çok film hakkında ipucu da veriyor. Aslında bana sorsanız "Cennetimden Bakarken" denmesi yanlış olmuş. Çünkü Susie hikayesini "Ne oradan, Ne de buradan" anlatıyor. Arada bir yerlerde yani. Özellikle de Babasıyla alakalı olan bitenleri izlemekle pek bir alakalı. Babasına karşı ayrı bir yakınlığı var kızımızın. Onun yapacaklarını, hayata vereceği tepkileri, annesininkinden daha bir önde tutuyor gibi. Filmi izleyenler neden öyle olduğunu daha iyi anlarlar zaten.

Cennet ise Susie'ye Dünya'daki hayatıyla olan bağlarını koparması kadar yakın. Ancak Susie için cennetin geride bıraktıklarına kıyasla pek bir anlamı yok gibi başlarda. Bir şeyler onu Dünyayı izleyip, olacakları görmeye davet ediyor. Bu arada ufak bir kız arkadaş ediniyor bu hayal diyarında. Arada sırada insanın hayal bile edemeyeceği derecede fantastik eğlencelere dalıyor ikili. Burası cennet değilse kim bilir cennet nasıldır acaba diye düşünüyor insan. Aradaki bu esrarengiz yer bile insana oldukça muhteşem manzaralar sunmakta. Dünya'dan kopuk insanı kendine çeken, bir nevi ölüme özlem duymasını sağlayan bu mekanı yaratma konusunda baya uğraşmış arkadaşlar. Cenneti göstermeden Cennet'in hayalini kurma fırsatı vermişler bizlere. Diğer yandan ise bu güzellikler Dünya'nın ne kadar acılarla dolu bir yer olduğunu da hatırlatıyor insana. İşte zaten bu yüzden insan "ölüme özlem" duyuyor dedim. Bir rahatlama, bir kendini O'nun merhametine bırakma isteği uyandırıyor.

Ailesine çok acılar çektiren bu vahşi olay Susie için ise masallarının başlangıcı oluyor. Sınırı geçmek için ise ilk önce Dünya'da bıraktıklarına olan arzusunu, Dünyadaki amaçlarını bir kenara bırakması gerekiyor. Her şey Susie'nin vicdanına bağlı gelişiyor. "Ölen yakınınız hayattaki yakınlarını acılarından kurtulmuş görmeden huzura kavuşamaz ve de hayattaki yakınlarını unutmadan onları acılarından kurtamaz." gibi bir anlama doğru sürüklüyor gibi film. Gerçi bu sadece bir anlamı, daha pek çok anlatmak istediği şeyler var filmin. Tabi önemli olan o anlamlardan tutup yakalayabildikleriniz.

Güzel bir film. Romandan uyarlama olduğu için Roman hayranlarının fazla beğenmediği söyleniyor ama sonuçta okumayanlar da var yani. Gerçi ilk izleyenler okuyanlar olmuştur tabi o ayrı. İzleyin siz de. Ama yanınızda birisi olmadan izlemenizi ve mümkünse geceyi beklemenizi tavsiye ederim. İçinizi güzel bir umut kaplayabilir yatmadan önce.

Shutter Island

2010-03-17T10:09:00.000-07:00

Dünyanın en zararlı "delilerinin" rehabilite edilmesi veya da en zararsız hale getirilimeye çalışılması için götürüldüğü yer "Shutter Islan" yani Zindan Adası'dır. İki Marshall (o zamanki şeriflerin bazılarına verilen isim) feribotla "zindan adası"na gitmektedir filmin giriş sahnesinde. Teddy Daniels (Leonard DiCaprio) henüz feribotta tanıştığı ortağıyla bir kayıp olayını soruşturmakla görevli olarak bu ilginç ve ürkütücü adaya giriş yaparlar. Bir yandan da en azılı akıl hastalarını barındıran (bunların içinde şiddete başvurmuş olanlar çoğunluktadır) adadaki bu sıradışı havayı iyice seyirciye aşılamak için bir gerilim müziği dayanır fona. İşte adaya giriş yapmış bulunmaktasınız. Göreceklerinize ve duyacaklarınıza hazır olun mesajı gönderilir seyirciye. Tam bir kasvet hakim yani.

Kayıp olayı da en az adanın kendisi kadar ilginçtir. Rachel adlı bir akıl hastası içinde tek bir penceresi olan ve o tek pencerisinde demir parmaklık bulunan, kapısında demir kilit olan bir odadan, odanın bulunduğu koridorun açıldığı tek salonda kart oynayan hasta bakıcıların bulunduğu bir anda ve kapısı kilitliyken ortadan yok olmuştur. neredeyse imkansız bir kaçış gibi gözükmektedir. ama Teddy Daniels etrafındaki havadan pek memnun değildir. bu kaçış da ona çok mantıklı gelmemektedir. ve çok fazla şüpheye düşmektedir etrafı hakkında. Zamanında Nazilere karşı bizzat savaşın içerisinde bulunmuş, şiddetin dibine kadar girmiş, insan öldürmüş, bir saat can çekişerek ölen bir nazi subayının ölümünü seyretmekte ve subayın alıp intihar etme gayretinde bulunduğu silahı ayağıyla kenara itmekte bir sakınca görmemiş bir kişidir kendisi. Yani bu adadaki hastaların sebep olduğu şiddetler, cinayetler, vahşetler ona çok da yabancı gelmemektedir. ama bütün bu insanların uyuşmuş beyinleri, garip hareketleri, anlamsız çığlıkları onu sanki bir keşife çağırmaktadır. Bir yandan da bu esrarengiz kayıp vakasına tarif edilemez bir tutku ve merak beslemektedir. Evet olan her şey, etrafta gödüğü her insan domino taşlarını harekete geçiren unsurlar gibi gelmektedir ona. Teddy'yi bu adaya çeken şeylerden biri de hayallerine girip duran ve sürekli Teddy'e bir şeyler söylemeye çalışan, seyircinin anlam veremediği bir kadının tanınmayan esrarengiz katilinin de izini sürmesidir ki bu katil de yine hayallerdeki kadın kadar gerçek değil gibi geliyor seyirciye izlerken. Daha doğrusu kadının kim olduğu ve Teddy'nin bu kadını neden önemsediği meçhul başlarda. Bu ada aklındaki bir çok soruya cevap verecektir. Bunu hissediyordur. Ancak gerçeğe ulaşmak için ilk önce kendi içinde tanımlayamadığı bazı engelleri, rüyaları aşması gerekmektedir. ve bu konuda adada güvenebileceği tek kişi de henüz yeni tanıştığı ama çok kolay benimsediği ve sevdiği ortağıdır.

İnsan piskolojisine derinlemesine giren, kurguları, hayalleri, rüyaları insanlara yaşatarak anlatan ve kasvetli, bunaltıcı havasını en sona kadar sürdüren tam bir gerilim filmi; ve de gerçekten ustaca kurgulanmış, insanı gerilme konusunda fazlasıyla tatmin eden, insanın piskolojisini azami ölçüde etkileyerek, hipnotize eden ve insanı izlerken kendinden şüphe ettiren tarzda bir baş yapıt diyebilirim. Leonardo DiCaprio zaten döktürmüş. Mutlaka izlenmeli. Hele hele sinemada izleyecek film arayanlar varsa bu ara kesin gitmeli bence.

Yahşi Batı Geliyor.

2009-11-20T09:56:00.000-08:00

Film Cem Yılmaz'ın önceki ikilemelerinin aksine daha makul bir bütçeyle (Yaklaşık 3 Milyon TL) ile çekilmiş ama mekanlardaki gerçekçilikten ve ayrıntılardan hiç kaçınılmamış. 188o'lerin vahşi batısının atmosferi tam manasıyla yeniden yaratılmış. Film GORA ve AROG'dan tamamiyle farklı bir içeriğe sahip. Arif karakteri rafa kalkmış. İyi de olmuş. Bizlere farklı bir Cem Yılmaz karakteri izleme fırsatı da doğdu böylece.

Olay 1880 de geçiyor. Osmanlı padişahı Abdulhamit, Lemi Bey (Ozan Güven) ve Aziz Bey (Cem Yılmaz) 'i görevlendirerek Amerika'ya gönderir. Gönderirken onlara Amerika başkanına hediye etmeleri için bir de elmas emanet eder. İmparatorluktan yola çıkan ikili yolun bir bölümünü posta arabasıyla(vahşi batı filmlerinin vaz geçilmezi) tepmeye karar verir; ancak tabi ortada posta arabası varsa aynı zamanda onu soyması gereken haydutlar da olmak zorundadır. İkili elması da yanlarındaki yüklü miktar parayı da haydutlara kaptırır. Elması geri almak niyetindedirler ama önce kaptırdıkları parayı bir şekilde geri kazanmaları gerekmektedir. Akıllarına gelen en mantıklı ve kestirme yol, komik olayların başlamasına sebep olacaktır. "Wanted" yazılı afişlerdeki suçluları bir şekilde içlerinden birisine benzetip, yakalayana verilecek ödülü biri diğerini yakalamış gibi göstererek kapma uğraşına girerler. Bu denemelerinin birinde ise bir kadın silahşör (Demet Evgar) ile karşılaşırlar ve işler karışır...

Stardust

2009-11-15T13:27:00.000-08:00

Şehrin yanında duvarlar ardında gizli, sihirli bir krallıktır, Stormhold. Duvarın ardında ne olduğunu ise şehirde kimse bilmemektedir. Bir gün, canı sıkılan ve heyecan arayan bir genç olan Dunstan daha önce denenmemiş bir şeyi dener. Etrafı surla çevrili olan bu krallığa tek bir giriş yeri vardır: Surdaki küçük bir yarık. Ancak oradan geçmek için ilk önce yaşlı ve eli sopalı nöbetçiyi atlatmak gerekmektedir. Yaşlı ama çevik nöbetçiyi...Bir anlık şaşırtmaca Dunstan'ın işini görmeye yeter. Krallığa girmeyi başarmıştır. Tutsak ve çekici bir kadınla, güzel anlar yaşar ve bu güzel anların hediyesi olarak bir gün kapısında küçük bir bebekle karşılaşır.

(Tutsak kadın ve Dunstan Thorn)

Sihirli ülkenin, tutsak kadınından bir bebek...Bebek büyür ve aşık da olur. Köyün gencecik, güzel ve şımarık kızına abayı yakmıştır; ama zorlu da bir rakibi vardır. Stormhold ise yaşlı kralın ölümünden sonra başa geçecek bir "kral adayı" bulma uğraşındadır. Kralın, biri kayıp olan kızı olmak üzere yedi çocuğundan sağ kalan dört oğlu vardır. Biri yarışa çok erken veda eder. Geriye kalan üç kişi ise yaşlı amcanın koynundan söktüğü ve göğe fırlattığı kolyesini bulup getirmek için yarışacaklardır. Onu bulup getiren ise Stormhold'un yeni kralı olacaktır. Bu kolye ise gökteki bir yıldızın Dünya'ya, Stormhold'a düşmesine sebep olmuştur. Güzel, zarif ve çekici bir yıldız olan Yvaine artık hep yukarıdan izlediği ama hiç gitmediği Dünya'dadır.

(Yıldız-Yvaine)

Kolye ise Yvaine'in boynunda yeni sahibini beklemektedir. Duvarın diğer yanında ise Dunstan'ın genç oğlu Tristan annesini görmek ve aşık olduğu genç kıza aşkını kanıtlamak için düşen yıldızdan bir parça almak derdindedir. Duvarı ikinci kez geçmek babasının yaptığı kadar kolay değildir. Nöbetçi eski hatasından dolayı tecrübelidir ama oraya gitmenin yeni bir yolu daha vardır...

Yıldızın peşine düşenler sadece kral adayları ve Tristan değildir. Stormhold'deki Yüzyılların yaşlandırdığı büyücü üç kız kardeş eğer yıldıza herkesten önce ulaşıp, kalbini söküp yerlerse gençlik ve güzelliklerini yeniden kazanabileceklerdir. Kardeşler hileli bir seçimle Lamia'yı yıldızı bulmaya gidecek kişi olarak görevlendirirler. Lamia ise yaşlı ve çirkin bir halde değil, yüzyıllar önce düşen son yıldızdan arta kalan sihirli ışıkla geçici bir gençliğe bürünerek yola çıkacaktır. Yıldıza ilk ulaşan ise tesadüfen bu işe kalkışan Tristan'dır. Ancak ona ilk ulaşmak, onu kolayca sevdiği şımarık kıza götüreceği anlamına gelmemektedir...

Yvaine Tristan'a bir yerde şöyle söyleyecektir: "Gökyüzünden Dünya'nınız izlenebilir kılan tek şey aşktı." ve bu izlenilesi aşk Yvaine'i hiç hesapta olmayan bir şekilde bulacaktır. Aşkını dışa yansıttığı anlarda ise yıldızların en çok yaptığı şeyi yapacak, parlayacaktır.

Robert De Niro'yu pek de alışık olmadığınız bir rolde göreceksiniz. Fantastik, eğlenceli, sıkmayan, güzel bir film.

21

2009-11-15T12:25:00.000-08:00

Ben zeki ve geleceği parlak bir üniversite öğrencisidir. Bir matematik dersinde profösörün sorduğu basit gibi görünen ama önemli bir püf noktası bulunan soruyu kolayca cevaplar; ve profosörün dikkatini çekmeyi başarır. Profosör tereddütsüz, kararını vermiştir. Bu genci "blackjack" kadrosuna dahil etmelidir. Bu kadronun arkadaş arasından oynanan 21'deki eğlence amacından farklı bir amacı vardır: Kartları saymak ve masadaki parayı kaldırmak. Masalar da öyle basit, sokak köşelerindeki kumarhane masaları değil, Las Vegas'taki yüklü miktarların döndüğü kumarhane masalarıdır.

Ekip haftasonlarını keriz yolmak için Vegas'ta geçirmektedir. Şimdi bu ekibe zeki Ben arkadaşın da katılması işleri daha da kolaylaştıracaktır. İlk başlarda kabul etmemek için direnen Ben, sevdiği ama bir türlü açılamadığı ve ekibe dahil olduğunu öğrendiği güzel Jill'in şu sözüne kafayı takmıştır: "Vegas'ın en güzel yanı, orada istediğin kişi olabilmendir." O sırada bir giyisi dükkanında harçlığını çıkartan, boş zamanlarından da iki arkadışıyla beraber "2.09" adlı yarışma için hazırladıkları robot projesi üzerinde çalışan Ben istediği kişi olup olmadığından emin değildir. İşte bu yüzden Jill'in bu lafı tüm kararsızlığını yıkan darbeyi vurmuştur. Hem yoldukları paralarla eğitimi için gerekli meblayı kolayca cebe indirebilecektir. Profosörün önderliğinde öğrencilerden kurulu bu bir bakıma "legal dolandırıcılık" ekibi işe koyulur. Ben ise yeni hayatına alıştıkça eski hayatının anlamlı taraflarının anlamsızlaşmaya başladığını düşünmeye başlayacaktır; ancak her şeyin bu kadar mükemmel ve kolay olması, bu kolaylığa engel olması gerekenleri rahatsız etmiştir. Ben ise olumsuzlukların ortaya çıkardığı bazı gerçeklerin gözünü açmasıyla yavaş yavaş kendine gelmeye başlayacaktır...
Ek olarak, filmden bir kesit:

Profosör Ben'e şöyle bir soru sorar:

-Üç kapıdan birinin arkasında bir araba var. Doğru kapıyı seçersen araba senin olacak. Hangisini seçersin?

Ben bir rastgele bir tane söyler.

P: -Şimdi. Senin seçmediğin bir kapıyı açtılar ve araba oradan çıkmadı. Sana kalan iki kapıdan ilk seçtiğini değiştirme hakkı verdiler. Ne yaparsın?

Ben tereddütsüz "Değiştiririm" cevabını verir.

P: -Peki neden?

Ben şöyle der:

-Çünkü ilk başta doğru kapıyı bulma şansım %33,3 tü. Seçmediğim kapılardan biri boş çıktığında geriye kalan iki kapıdan benim seçmediğim kapının doğru kapı olma olasılığı artık %66,6.dır. (değişken değiştirme metodu)

ve profosör ekibe güçlü bir eleman takviye etmeye karar verir.

Not: yukarıdaki konuşmalar birebir aynı çeviri değildir.

No Man's Land

2009-11-13T08:47:00.000-08:00

Yugoslavya ve Bosna Hersek arasında savaşın hakim olduğu bir dönemdir. Sırplar Boşnakları bir çayırda pusuya düşürmüştür. Bir çok Bosnalı ölür ama bir tanesi bir sipere saklanmayı başarır. Saklandıkları siperin bir tarafı Bosnalı askerlerce diğer tarafı da Sırp askerlerce denetlenmektedir. Siperin üzerinde bulunduğu hat ise uluslarası antlaşmalara göre tarafsız bölgedir. Siperde bulunan sadece Bosnalı asker değildir. Sırp askerler keşif için hattı dolaşmaktadır. Sesleri duyan Bosnalı asker hemen siperin içindeki küçük odaya saklanıp Sırpların gelmesini beklemeye koyulur. Son anda da orada bulunan bir silahı eline almıştır. Sırp askerler odaya bakmadan önce siperde yerde yatan bir Bosnalı'nın cesedini tuzak haline getirmekle uğraşır. Cesedi kaldırıp altına mayın döşeyip cesedi de mayının üzerine sırt üstü yatırırlar. Eğer bir Bosnalı, yurttaşlarının cesetlerini toplamaya geldiğinde, bu cesedi de kaldırmaya kalkarsa kendisi ve etrafındaki askerler havaya uçacaktır.

Tuzağı hazırlayan askerler bekleyip, konuşurlarken, Boşnak aniden odadan fırlayıverir ve silahın tetiğini kökleyerek 2 askerin üzerine mermi yağdırır; ancak mermilerin bir kısmı boşa giderken, isabet edenlerin çoğu askerlerden birine denk gelmiştir. Sırplar dan tecrübeli olanı oracıkta ölürken, yeni yetme, eline henüz silah verilmiş olan gözlüklü asker yaralanmıştır. Boşnak, yaralı askerin yanına gelir ancak ırk kavramını unutup, karşısında yalnızca yaralı ve çaresiz bir insan görür. Sonuçta eli tetiğe gitmez. O sırada beklenmedik bir şey olur. Altına mayın döşenen ceset aslında yaralı bir askerdir ve uyanmıştır. Bosnalı hemen müdahele edip adam kalkmamasını öğütler. Tarafsız bölgede kalan bu üç asker savaşla tezatlık oluşturan bir durumdadırlar. Silah bir ara el değiştirse de değişen bir şey olmaz. Kimse birbirine zarar vermeyi düşünmemektedir. Birbirlerine ne kadar kin duysalar bile. Çünkü onlar o bölgede yalnızca insandır. Düşmanlar ise hattın iki yanında beklemektedir. Altında mayın olan yaralı bir adam, silahla henüz yeni tanışmış bir genç ve amacı yaralı arkadaşında yardım etmekten başka bir şey olmayan bir adam. Üçü arasında geçen karşılıklı atışmalar... Savaşın ironik yüzü... Mekanı çok kısıtlı ama yeterince gerçekçi bir Sırp, Boşnak, Hırvat ortak yapımı film. Filmde İngiliz bayan bir muhabir ve BM barış gücüne mensup bir Belçikalı da mevcut. Film 2002 de en iyi yabancı film dalında Oscar ve 2001 Cannes Film Festivalinde de en iyi senaryo ödülünü almış. Üç askerin sonunu merak edenler için...

The Thirteenth Floor

2009-11-13T07:31:00.000-08:00

Konusu itibariyle Matrix'i andıran ancak tanıtım yetersizliğinden, Matrixle aynı sene içerisinde vizyona girdiğinden, düşük bütçesinden ve oyuncu tanınırlığının düşük olmasından kaynaklı olacak ki pek bilinmeyen ama kaliteli bir bilim kurgu filmidir kendileri.

Sadece yaşlı profosör ve ekip arkadaşlarının bildiği ve bir binanın 13. katında bulunan bir icat, onlara sanal ve istedikleri biçimde şekillendirdikleri bir dünyada yaşamı fırsatı sunmaktadır. (ABD'de dinsel bir inanıştan dolayı genellikle gökdelenlerin asansörleri 13. katta durmaz. 12 den 14 e atlar.) Profosör 1930 lu yıllarda var olan bir mekanı ve hayatı tercih etmiştir ve ara ara o arzuladığı hayata geçiş yapıp kafa dağıtmaktadır. Tek yapması gereken makinenin içine girip, beynini sanal gerçekliğe bırakmaktır. Ancak profosör ters giden bir şeyler sezmiştir ve çok önemli bir gerçeği keşfetmiştir. Bilim adamı olan ekip arkadaşının sanal dünyadaki ikizi olan barmene (Eğer o arkadaş bu dünyaya geçmek isterse sadece onun bilincine hakim olabilir.)

içinde bu önemli gerçeği görmesine yardımcı olacak bir not bulunan zarfı teslim eder ve ona yakın dostu olan dedektif arkadaşının sanal dünyadaki ikizi olan kişiye, geldiğinde bu zarfı vermesini ister. Yani dedektif olur da sanal dünyaya, ikizinin bedenine geçerek girerse barmen arkadaştan zarfı teslim alacaktır. Fakat planlar bozulur. Profösör gerçek dünyaya döndüğünde faili meçhul bir cinayayete kurban gitmiştir. Sanal dünyadaki barmen de zarfın içeriğini çok merak etmektedir ki sonuçta zarfı açar. Zarfta "arabayla gidebileceği kadar uzağa gitmesi" söylenmektedir. Barmen huylanmıştır. Denileni yapar arabasıyla sürekli aynı yönde ilerler ve orada gerçeği, aslında bir bakıma büyük bir yalanı görür.

Zarf yanlış elde, yanlış zamanda okunmuştur. Dedektif ise "gerçek dünyada" profosörün cinayetiyle ilgilenmektedir ama ortada hiç bir iz ve sebep yoktur. Derken bir gün profosörün kızı olduğunu iddia eden birisi çıkagelir. Dedektif ise şaşkındır çünkü profosör daha önce bir kızı olduğundan hiç bahsetmemiştir ve dedektifin bu kızın varlığından bile haberi olmamasına rağmen, kız ona tanıdık gelmektedir. Bir nevi "dejavu" yaşamaktadır ama bu "dejavu" anlık değil süreklidir. Bu kızı bir yerlerden tanıdığını hissetmektedir. Bilinç altında bir yerlerde gizli olan bir histir bu ve bu hissinde haklıdır da...

İçinde Biraz Dark City biraz da Matrix barındıran ve en az onlar kadar kaliteli bir senaryoya sahip, kafa yormayan bir bilim kurgu...

The Brave One

2009-11-13T06:32:00.000-08:00

Nişanlısı sokak serserileri tarafından "liseli aşıklar" modunda gezerlerken öldürülen radyo spikeri Erica yaşadığı bu şok ve dramın etkisiyle içindeki yabancıyla tanışmıştır. Güvenli ve huzurlu New York sokakları, artık eski Erica'nın hayatında kalmıştır. Şimdi ise Erica için adaletsiz ve pisliklerle kaplı aynı ama yeni sokaklar vardır. Güveni sağlamak için Erica'nın ilk adımı kendisine "kaçak bir silah" edinmek olur ve her şey girdiği bir markette şahit olduğu bir cinayetle başlar. Kadının biri tartıştığı kocası tarafından vurulmuştur. Marketteki olayın tek görgü tanığı da reyonların arkasında sessizce olan biteni izlerken telefonu çalmaya başlayan Erica'dır. İçerde başka birisi daha olduğunu sezen katil tanığı yok etmek isterken, "kaçak silah"tan çıkan üç merminin birisiyle kendi sonunu hazırlar. Erica'nın artık bir leşi vardır. Ancak asıl garip olan ise Erica'nın cinayeti işledikten sonra ellerinin titrememesidir. İşte o anda Erica artık içindeki yabancının eski Erica'yla dönüşü olmayan bir şekilde yer değiştirdiğini anlar. Bir cinayet işlemiştir ve kendisini şaşırılacak derecede soğuk kanlı hissetmektedir. Adaleti sağlamak için içindeki bu yabancıyı kullanmanın vakti gelmiştir. Diğer tarafta da arda arda gelen bu benzer cinayetleri araştıran dedektif, Erica'ya karşı bir sıcaklık hissetmektedir. Onu ilk kez, kocasıyla beraber uğradığı saldırıdan sonra hastanede yaralı bir halde görmüş ve o anda kıza karşı bir acıma duygusu beslemiştir. Ancak bu acıma duygusu bir dahaki karşılaşmalarında yerini başka duygulara bırakacaktır.
Dedektifin cinayetleri araştırırken dikkatini çeken şey, ölen her adamın sabıka kaydının kabarık olmasıdır. Birinin, kendisini aslında yapılması gereken ama yapılmayan şeyleri yapmak için görevlendirdiği aşikardır. Başlarda dedektif için sadece zor günler geçiren hayatı allak bullak olmuş bir radyo spikeri olan Erica, bir süre sonra yavaş yavaş şüpheli konumuna geçecektir. Ancak asıl zor olan katili bulmak değil, katili cezalandırabilmektir. Cezalandırılması gereken ama sokaklarda özgürce dolaşanları öldüren birisi yaptıklarından dolayı cezalandırmalı mıdır, yoksa görmezden mi gelinmelidir?

Baş rollerde Jodie Foster ve Terrence Howard var.

The Other Boleyn Girl

2009-11-13T05:46:00.000-08:00

İngiltere kralı Henry Tudor taht için varisini sabırsızlıkla beklemektedir. Kraliçe onun için bir erkek doğurmalıdır ancak; o hamileliğin sonunda krala işe yaramaz bir kız bebek hediye eder. Kralın bir şekilde teselli olması lazımdır. Asil bir aile olan Boleynler, saraya yakın bir dosttan kralın erkek bir varis aradığını haber almışlardır. Ailenin iki tane güzeller güzeli kızlarından birinin kralı "teselli" etmesi, ailenin geleceğini parlatacak, teselli eden kızın da kralla işi bittikten sonra talipleri sınıf atlayacaktır. Gelecekteki kralın, kendi yeğeni olacak olması Boleyn kızlarının dayısının mevki ve itibar hırsına bürünmesine neden olmuştur. Kızlardan büyük ve daha olgun olanı (Anne-Natalie Portman) bu işi için layık görülmüştür. Diğer kız ise (Mary-Scarlett Johansson) zaten evlidir; ancak Anne'nin kralla ava çıktığı zaman yaptığı küçük bir hata, kralın ufak bir kaza yapmasına neden olur ki bu durum kralın Anne'den vazgeçmesi için yeterli bir sebeptir. Ancak "hırslı" dayı bu işten kolay vazgeçme niyetinden değildir. Evli yeğeni Mary'i hemen krala yamama işlemlerine başlar ve bu çabası sonuç verir. Kral kızı uyduruk bir bahaneyle çalışması için sarayına davet eder. Kocası da aynı şekilde sarayda bir göreve getirilecektir. Mary ve kocası saraya davet edilmelerinin arkasında yatan gerçek sebebi bilmektedir ama bu konuda yapabilecekleri bir şey yoktur. Anne ise kendine gelmesi ve daha da olgunlaşması için Fransa'ya sepetlenir. Anne, kardeşi Mary tarafından ihanete uğradığını hissetmekte ve ona karşı intikam duyguları beslemektedir. Aylar sonra intikam ve ardından barış için Tanrı kız kardeşlere bir fırsat sunar...Ancak bu fırsat, Kral ve İngiltere'yi hiç beklenmedik sonuçlara doğru sürükleyecek olan olaylar zinicirini başlatacaktır. Aynı zamanda Boleyn kardeşleri de beklenmedik bir sona sürükleyecektir. Üç kardeşten (Bir tanesi de erkek) birisi ise beklenmedik ama mutlu bir sona kavuşacaktır.

Wall-E

2009-10-19T13:05:00.000-07:00

Efendim normalde animasyon izlemek pek tercihim değildir ama sonuçta Wall-E de çok izlenen ve beğenilen bir animasyon olduğundan merak ettim izledim.

2700 lü yılların Dünyasında geçiyor olay. insanlık yeryüzünden yaklaşık 600 yıl önce silinmiştir. Wall-E de dünyada başka kimsesi olmayan bir çöp öğütme robotudur. Sevimli ve hafif sakar bir robot... Kendi yaşantısını bir şekilde sürdürürken yabancı başka çeşit bir robotla karşılaşır ve yalnızlıktan bunalan Wall-E hemen onunla bir yakınlık kurma gayretine girişir. Bu çok ileri teknolojiye sahip robot, yapılma amacının dışında "duygu" hissetme gibi bir özellik de kazanmış olacak ki yabancı robota karşı "aşk" a benzer bir yakınlık duymaya başlamıştır. Aşka dair bildiği şeyler ise klübesinde bulunan küçük televizyonunda defalarca izlediği bir filmin "dans" ve "ele ele tutuşma"sahnelerinde gördüklerinden ibarettir. Klübesine davet ettiği robot "Eva" nın dikkatini çekmeye çalışır. O sırada Eva Wall-E nin, bir ayakkabı içinde yeşermiş bitkisini görür ve aniden garip hareketler yapmaya, alarm vermeye başlar. Wall-E ise şaşkınca olan biteni seyretmektedir. Eva göğsünde bir kapak açıp bitkiyi içinde muhafaza edecek şekilde saklar ve aktif durumdan pasif duruma geçiş yapar. Tamamen hareketsizdir. Üzerinde de yeşil bir ışık eşliğinde bitki sembolü yanıp sönmektedir. Wall-E konuşmaya, dokunmaya çalışsa da Eva hareketsizliğini bozmaz. Tam da bir arkadaş bulma çabasındayken yine yalnız kalmak sevimli robotumuzun canını sıkmıştır. Ertesi sabah büyük bir gürültüyle bir gemi Eva'yı tutup içine çekmeye başlar. Wall-E ise konuşmasından hala ümitli olduğu arkadaşının peşinden koşarak gemiye tutunur ve onunla birlikte uzaya yola çıkar. Gideceği yer, teknolojik harikalarla donatılmış içinde de bu teknolojik imkanlar yüzünden hantallaşıp yürümeye bile üşenen insanların bulunduğu bir gemidir. Wall-E ise Eva'yı bulmak ve onunla bir şekilde ilişki kurmak istemektedir; Ancak Eva'nın gemiye dönüşünün önemli bir amacı vardır...

The Nines

2009-10-19T11:39:00.000-07:00

Oyunculuk yapan televizyon yıldızı bir adam ilk kez kullandığı kokainden sonra beklemediği bir yan etkiyle karşılaşıyor ya da karşılaştığını zannedip acili arıyor: "İlk kez kokain kullandım sanırım bir yan etkisi var. Göbek deliğim kayboldu. Göbek deliği olmayan birisi yaşıyor olabilir mi? Göbek deliğin yoksa hiç doğmamışsındır"

Kafayı bulan adamımız hemen arabaya atlar. Kontrol kendisnde değildir ve sonuçta kaza yapar. Yara almadan kurtulan adamımız bir kaç haftalık ev hapsi cezasına çarptırılır. Bu süre zarfında kanunen görüşebileceği tek kişi de bayan menajeridir. Ev günde herhangi bir zamanda istenildiği kadar aranacak ve ses tanıma programıyla karşıdakinin evde olup olmadığı kontrol edilecektir. Hapis başladıktan bir süre sonra adamımız(Ryan Reynolds) yan komşusu olan çekici bayanı farkeder. Bayan bahçede ilk karşılaştıkları andan itibaren onunla samimiyet kurmuştur bile. Aralarındaki sıcaklık çabuk ve şaşırtıcıdır. Fakat ilk yakınlaşmaları komşusunun ağlamaya başlayan bebeğinin seslerini aktaran radyo cinsi cihazın uyarısıyla son bulur. Oyuncu gece yine yalnız kalır. Bayan ise giderken cihazı unutmuştur.

Cihazdan bir tür tekerleme sesleri duymaya başlar. İlk başta anlamlı olan tekerleme sonda konuyla alakasız bir şekilde sürekli "nines, nines..." şeklinde fısıltılara dönüşmüştür. İlerleyen zamanlarda evde bu sayıyla alakalı başka işaretlerde görecektir. Menajeri de bir süre sonra eve taşınır. İyi birer arkadaştırlar. Bir yandan ise "nines" "dokuzlar" la alakalı başka işaretler de bulmaya başlayacaktır. Nedir bu dokuz? Neden sürekli karşısına çıkmaktadır? Komşusu ve menajeri bir şeyler biliyorlardır. İmalı laflar duymaktan sıkılmıştır. Çünkü ima edilen şeyler hakkında en ufak bir fikir bulamamaktadır. Sonra bir açıklama...

Bir anda kaybolan ve yerine başkası gelen bir dünya...Adamımız başka bir hayatta, başka birisi olmuştur. Komşusu ve menajeri de hayatının içindedir ama onlar da başka kişiler olarak...Peki ya önceki dünya? Adamımızın bir şey hatırlamadığı aşikardır. O nasıl doğduysa o şekilde yaşadığını düşünmektedir yine ama "nines" işaretleri kendini yine bir şekilde dışa vuracaklardır. Rehber ise adamın kendi içindedir. "nines" ona kendisiyle alaklı bir şeyler anlatma gayretindedir. Tüm bu olanlar hakkında mantıklı bir açıklama...

Üç farklı hayatta üç farklı insan...Sebep nedir? Gerçek nedir? Kendisi aslında kimdir? İzleyin görün. İlgi çekici, gizemli bir bilim kurgu...

In the Mouth of Madness

2009-10-19T10:38:00.000-07:00

John Trent(Sam Neill) bir sigorta firmasında sigortaya yalan bahanelerle para almaya gelenlerin yalanlarını ortaya çıkarma işiyle meşguldür. Bu sırada dünya ünlü bir korku romanı yazarının(Sutter Cane) yeni kitaplarını kapış kapış götürmektedir; fakat bu korku romanları, okuyanlar üzerinde kötü bir takım etkiler bırakma gücüne de sahiptir. Okuyan insanlar romandaki gerçekçi kurguya kendilerini o kadar çok kaptırırlar ki hem kitabı okumaktan kendilerini alamazlar hem de bir süre sonra gerçek ve kurguyu ayırt edemez hale gelirler. Gerçekle kurgu arasındaki ince çizgiyi kaybedenler ise delirmeye başlar. Romanları okuyanların sayısı ise gittikçe artmaktadır. John Trent abi ise bu okurları salak olarak Sutter Cane'i de alt tarafı bir yazar olarak görmektedir. Kendisi zaten mesleği gereği hep görünenin arkasındaki asıl gerçeği aramakla meşguldür. O yüzden de kurguyu gerçekle karıştımak ona göre saçmalıktan başka bir şey değildir.

(Sutter Cane: -Did i ever tell you that my favourite color is blue?)

(-En sevdiğim rengin mavi olduğunu söylemiş miydim?)

Yazarın nerede yaşadığı da bilinmemektedir. Kitabı teslim alan kişiler de nereden aldıklarını hatırlamamaktadırlar. Bir gün bir bayan arkadaşı çalıştığı gazete için yazarı bulmak ve onunla röportaj yapmakla görevlendirilir. John abimizde bu yolculuk için gönüllü olmuştur. Şu herif nasıl biridir merak eder. John Trent daha yeni, bu romanlara göz atarken yazarın yaşadığı yerin haritasını şans eseri kitapların kapaklarında gizlenmiş bir şekilde bulmuştur. Bu da ona yolculuk için bedava bilettir. Haritanın gösterdiği yer ise görünürde ortada yoktur; fakat yolculuk beklenmedik bir şekilde onları Sutter Cane'e yönlendirir. Şimdi kurguyla gerçek içi içe geçmeye başlamıştır bile. John ise bile bile ve göre göre sıyırmaya başlayacaktır. çünkü bu sefer görünenin ardında aradığı gerçeği bulamayacaktır. çünkü ne tek bir gerçek ne de tek bir görünen vardır. John Carpenter'dan 94 yapımı etkileyici bir gerilim...

Taken

2009-09-16T12:55:00.000-07:00

İşte karşınızda son yılların en mükemmel aksiyon filmlerinden biri. Evet konusu itibariyle seyirciyi kendisine pek çekmiyor ilk başta. Alt tarafı bir “kaçırılma” filmi gözüyle bakıyor insan; ama gel gelelim film hiç de öyle hafife alınır bir “kaçırılma” filmi değil.

Adamımız, eşinden onun hiç de alışamadığı CIA deki uzun mesaileri yüzünden boşanmıştır. Artık emeklidir ve tek huzur kaynağı biricik kızıdır. Filmin başlarında da bize bu dramatik aile ilişkilerini gösterme arzusunda yönetmen. Yalnız baba, eski eş, eski eşin yeni kocası ve cıvıl cıvıl bir genç kız evladı… Kızımız genç olmak, hür olmak, ebeveynlerden bağımsız olmak coşkuları içindedir ve arkadaşıyla beraber Paris’e geziye gitmek istemektedir. Anne durumdan şikayetçi değildir fakat kız 17 yaşında olduğu için mutlaka babanın da izni gerekmektedir. Baba yani adamımız cia deki geçmişiden dolayı dünyanın kaç bucak olduğunu gayet iyi bilir ve kızı görünmez bir tehlikenin içine atmak istemez; ancak kızın ağlaması, afrası, tafrası zaten ne zaman yanımda oldun ki gibi gereksiz duygusal yaklaşımları babayı ikna etmeye yeter.

Babanın tek şartı. Her saat başı kızının kendisini aramasıdır. Sonuç olarak kız vardığı zaman az geç de olsa babayı arar; fakat o sırada evin karşı penceresinde, arkadaşını yaka paça kucaklayan kara adamları görür. Arkadaşıyla aynı evdedir ve sıra kendisine de gelecektir. Çaresizce telefondaki babaya durumu anlatmaya ve yardım istemeye çalışır; fakat baba birazdan olacakların önüne telefon üzerinden geçemeyeceğini bilir. Tek yapması gereken kızını kaçıracaklar hakkında bir ipucu yaratabilmektir. Kıza sakin olmasını ve telefounun hoparlörünü açıp yatağın altına girmesini ve birazdan kaçıralacağını bilmesini söyler. Her şey bir anda olur. Baba diğer tarafta ses kaydediciyi açmıştır. Yabancı bir lisanda konuşmalar ve bir nefes… Telefonun ucunda kızını kaçıran heriflerden biri vardır. Babanın ağzından şu baba laflar dökülür: “Eğer şimdi kızımı bırakmazsan, seni ararım, seni bulurum ve seni öldürürüm” Filmin afişinde de zaten şu sözleri görebiliriz: “I don’t know who you are but if you don’t let my daughter go. I will find you and i will kill you.” Karşılığında adığı cevap ise yine farklı bir aksanda: “Good luck” “İyi şanslar” olur. İşte olay buradan sonra kopar zaten. Tek bir ses kaydından neler yapılabileceğine şahit oluruz. Gerçi tek demek tam doğru olmaz. Çünkü kızının hava alanında çektirdiği fotoğraflardan birindeki ayrıntı da dikkat çekicidir. Kızını bulması için ise 96 saatlik zaman biçilmiştir. Eğer 96 saat içinde bulamazsa kızının izine rastlama olasılığı sıfıra yakındır. Konunun uzmanı bu kadar zaman biçmiştir.

Knowing

2009-09-03T12:12:00.001-07:00

Günümüzden 50 yıl öncesinde, bir okulda öğretmenler henüz yaşları küçük olan öğrencilerden hayal güçlerini kullanarak 50 yıl sonrasıyla alakalı resimler çizmelerini ister. Bu çizilen resimler okulun bahçesinde bir tüp içinde ve özel bir bölmede 50 yıl sonra açılmak üzere saklanacaktır. Çocuklar çizmeye başlar fakat bir kızımız kendinden geçmiş bir vaziyette duyduğu bazı fısıltıları rakamlar olarak kağıda dökmektedir. Süre biter. Kağıtlar toplanır; fakat kızımız içinde resim olması gereken kağıdı tamamiyle rakamlarla doldurmuştur. Sonuçta o da öğrencidir ve onun kağıdı da saklanmak üzere tüpün içine atılır.

Günümüze gelinmiştir. 50 yıl önce çizilen bu resimler yeni öğrencilerin her birine birer tane olmak üzere dağıtılır. Nicholas Cage’in oğluna ise rakamlarla dolu bu kağıt parçası denk gelmiştir. Bu arada da Nicholas amcamız inanmak isteyen fakat inanmakla inanmamak arasında kalmış bir astronomi hocasıdır. Evrenin çarklarının tesadüfler zinciriyle döndüğü fikri de onun fena halde canını sıkmaktadır. Çünkü tesadüfler ona bir “hiç” vaad ederken, yaradılış ona her şey için bir “anlam” vaad etmektedir. Sonra tesadüfen oğlunun okulda aldığı sayılarla dolu kağıdı fark eder. Sonra ufak bir kaza ve elindeki bardaktan bir miktar kahve kağıdın belli bir bölümünü kaplayacak şekilde kağıdın üzerine dökülür. Şimdi dökülen bölgedeki rakamlara odaklanmıştır. Çiziklerle ayırdığı rakamlar ona bir tarihi ve yanında da anlamsız gibi gözüken başka bir sayıyı göstermektedir. 11 eylül 2000’i ve o gün meydana gelen saldırı da ölen insanların sayısını... Nicholas amca şoktadır. Sadece bir rastlantı mıdır bu? Kağıtla işi bittiğinde yaşanmış bir çok büyük saldırı, afet ve kazaların olduğu tarihler ve ölen insanların sayısının hiç şaşmadan gerçeklere uyduğunu ve kağıda gizlenmiş olduğunu fark eder. Ancak boşta kalan bazı rakamlar vardır. Evet bu rakamlar geleceği işaret etmektedir.

Türü bilim kurgu gibi gözükse de çokca kutsal mesaj ve göndermeler içeriyor film. Sonu ise sadece bilim kurgu izlemeye gelenleri tatmin etmezken, ben de dahil olmak üzere işin kutsal kısmına da meraklı arkadaşları çokca etkisi altına alıyor. Bana kalırsa da bundan daha güzel ve farklı bir son hazırlanamazdı. Filmdeki esrarengiz ve ürkütücü havanın yanında iki tane de müthiş çekilmiş kaza sahneleri var. Görsel efekt olayını aşmışlar. Uçak kazası sahnesi özellikle sinemada izlenmişse, uçak düşerken siz de oradaymışsınız hissi uyandırabilir. Tabi ki metro sahnesi de öyle. Alex Proyas beklentilerimin çok üzerinde iyi bir iş çıkarmış diyebilirim.

Interstate 60

2009-08-30T08:54:00.000-07:00

Kahramanımız sanatçı ruhu ebeveynleri özellikle babası tarafından arka plana itilmiş ressamlığa meyilli bir avukat adayıdır. Avukatlığa onu iten etken de babasının baskılarıdır. Buraya kadar her şey klişe diyebiliriz. Günlük hayatımızda az rastlanan bir olay da değildir kendileri. Avukatlıktaki geleceğinin babasının gücü sayesinde parlak olma ihtimali de yüksektir. Sevgilisi vardır. Hem de onu hiç eleştirmeyen her zaman arkasında olan ve ona psikolojik destek bile veren bir eş adayı sevgili. Yani hayatı baştan sona resmiyetle kuşatılmıştır da denebilir. Çocuğumuz ise resimle ilgilenmek ve rahatça konuşup anlaşabileceği, samimi ve içten davranan kendisi için kusursuz bir sevgiliye sahip olmak istemektedir. Piposuyla insanların arasında dolaşan ve öylesine dilek dileyen insanların dileklerini pek de alışık olmadık bir şekilde gerçekleştiren bir Gary Oldman (Kimseyi hamile bırakmadan her gün farklı birisiyle ilişki yaşamayı isteyen bir açgözlü arkadaşımızın dileğini gerçekleştirmesini: Evine her gün bilmemne dergisi(malum dergilerden) ve bir paket mendil yollanıyor. Diyerek anlatıyor bir yerde.) bu çocuğumuzun dileklerine de kulak misafiri olmuştur. Ona verilen bir paketi ne olursa olsun açmadan üzerinde adı yazan kişiye teslim etmesi istenir ve kullanması gereken yol: Interstate 60 yani otoban 60 tır. Teslim için 1 haftası vardır. Fakat ilk önce yapılması gereken haritada olmayan bu yolu bir şekilde bulmaktır. Bulduğunda da yolda karşılaşacağı misafirler ve mekanlar kahramanımızın göz ardı etmemesi gereken bir çeşit kişilik testleri ve düşünce rehberleridir. Mesela bu mekanlardan biri herkesin avukat olduğu ve geçimini sağlamak isteyen bu avukatların sürekli küçük sebeplerden davalar açtığı bir kasabadır. Bu fantastik yolculukta ise iki rehberi vardır. Elinde cevabı sadece evet ya da hayır olan soruları yanıtlayan sihirli küre ve üzerinde hayallerinde görüp resmettiği kusursuz sevgilinin beliriverdiği yol kenarlarında rastladığı tabelalar. Yolu şöyle tarif ediyor Gary Oldman: Burada gelecek, belkiler, ihtimaller kesişir. Paralel evrenler teorisine benzer bir durumu anlatmaya çalışıyor sanırım. Geleceğe Dönüşden de tanıdığımız Bob Gale amcamızın yönettiği bu filmde yine oradan tanıdığımız Christopher Llyod ve M.J Fox yani Marti ve Emmet Brown’u da görmek mümkün. Yalnız J Fox’un rolü 1-2 dakikalık kısa bir rol. Sanırım bu kısalığın sebebi de yakalandığı Parkinson hastalığı ki oynadığı sahnede sürekli bağırıp çağırması ve hareketli olması bu rahatsızlığın seyirciye yansıtmamaya çalışıldığına işaret olabilir.

Changeling

2009-08-29T15:50:00.000-07:00

1930 lu yıllarda yaşanan gerçek bir çocuk kaçırma olayından beyazperdeye aktarılmış filmde Angelina Jolie, bir telefon kurumunda çalışan, çocuğundan başka kimsesi olmayan, dul bir kadını canlandırmış. Bir gün işten eve döner ve evde tek başına bıraktığı çocuğunu evde bulamaz. Hayatının tek anlamı kayıptır. Tek umudu o sıralar yozlaşmış, kirli işler peşinde olan ve sarsılan itibarını başarısızlıklarının, pisliklerinin üstünü örterek yeniden kazanmaya çalışan L.A polis teşkilatıdır. Aylar süren bekleyiş sonunda beklenen güzel haber gelmiştir; ancak L.A polisinden üst düzey yetkililerle, medyanın gözleri önünde çocuğuna kavuşmak için gittiği tren garında onu kötü bir sürpriz beklemektedir.

Ters giden bir şeyler vardır. Polis ise tersliğin annenin bozulan pisikolojisinden kaynaklandığında fazla sert ve anlamsız bir tavırla ısrarcıdır. Kilisenin güvenilir ve sevilen rahibi John Malkovich ise asıl tersliğin kimden kaynaklandığını bilmekte ve annenin feryadlarıyla yakından ilgilenmeltedir. Durgun başlayan film ilerleyen dakikalarda yerini hafiten bir gerilime bırakıyor ve hareketlenmeye başlıyor. İlk başlarda soktuğu uyku modundan sonra ani bir sahneyle uykudan uyandırıp, izleyiciyi sürükleyiciliğin içine bırakıveriyor. Yani benim üzerimde öyle bir etkisi oldu diyelim. Genellemenin lüzumu yok. Ben Türkçe çevirisi olan “Sahtekarlar” ismini ve filmin afişindeki Angelina Jolienin o esrarengiz pozunu görünce, kızımızı kötü kız, filmi de böyle bir banka soygunu tadında, heyecanlı bir film olarak kafamda kurmuştum. Olsun beklediğim gibi olmasa da gayet güzel ve sürükleyici bir film olmuş bence. Angelina Jolie’nin güzelliği ve fiziği için holywood’da çok kayırıldığını düşünüyordum ama bu filmden sonra onun ne kadar özel ve kaliteli bir oyunucu olduğunu da görmüş oldum.

17 Again

2009-08-28T16:49:00.000-07:00

Baş kahramanımız 1989 yılında 17 yaşındayken okulun basketbol takımının yıldızı konumundadır. Ayrıca da hafif bir popularitesi de yok değildir yani. Hani şu gençlik filmlerindeki şımarık zengin, kız düşkünü tiplerden değil de daha bir mülayim ama sağlam kişilikli bir arkadaşımız bu… İşte bu arkadaş basketboldaki geleceğini fazlaca etkileyecek bir maça çıkacaktır. Onu izlemeye gelen yetenek avcılarının gözüne girmesi kaçınılmazdır. Tam başlangıç düdüğünden önce, arkadaş için önemli olduğu belli olan güzel kız saha kenarından seslenir. Bir açıdan çok güzel ama diğer açıdan da şok edici bir haber almıştır. Maç başlar. Şoktan çıkamayan arkadaş hayatını derinden etkileyecek kararı o anda verir ve az önce dışarı çıkan kızın peşinden sahayı terk eder. 2009 geldiğinde ise hala o gün verdiği kararı sorguladığı zamanlar olmaktadır. Hayatının aşkı, onun için teptiği fırsatları, gerçekleştiremediği hayallerinin kaynağı mıdır? Yoksa yaptığı şey yapması gereken şey midir? 20 sene geçmişe daha bir özlemle bakmasına sebep olmuş da olabilir. Orası muallak ama elemanın çocuklarının annesiyle boşanma aşamasına gelmesinin sebebi, bu yaşadığı karmaşık duyguları karısına olumsuz olarak yansıtmasıdır. Sonra bir dilek ve dileği duyan ak sakallı dede ve merhaba 17 yaşındaki halim. Geçmişe yolculuk olarak değil ama fiziken artık dilediği yaşa geri dönmüştür. Peki bu dileğinin gerçek olmasının sebebi nedir? Uzun zamandır iyi anlaşamadığı çocuklarına yakınlaşıp onları istediği kıvama getirmek mi? Karısıyla olan sorunlarını bir şekilde halledebilmek mi? Yoksa eski hayallerini güncelleyip onların peşinden yeniden koşmak mı? Başrolde Zac Efron etkileyici bir performans sergilemiş diyebilirim. İzleyiniz. Pişam olmazsınız.

Le habitacion de Fermat (Fermat's Room)

2009-08-28T16:38:00.000-07:00

Gazetede bir matematik problemi yayınlanır ve bu problemi çözecek özel insanlara özel bir mekanda özel bir akşam yemeği vaad edilir. Sonuçta soruyu bir şekilde çözen insanlar önceden ayarlanan mekanda buluşurlar. Gidecekleri yolun bir kısmını arabasız gitmek zorundadılar. Toplantı odasında onları karşılayan bir başkası da vardır. Bu başkası kısa bir süre diğerleriyle beraber olduktan sonra çalan telefondan duyduğu şok bir haberle odayı aniden terk etmek zorunda kalır; ancak telefonunu masada unutmuştur. Telefona bir mesaj gelir ama sahibi odada değildir ve odayı terk ederken kapattığı kapı da açılamayacak şekilde kapanmıştır. Odaya sıkışan elemanların okuduğu mesajda bir mantık sorusu, cevap yazmak için boşluk ve altında da geriye doğru işlemye başlayan bir süre göstergesi vardır. Şaşkın arkadaşlar süreyi umursamasalar da zaman dolduğunda olanlar bir anda soruya odaklanmalarına sebep olacakır. Çünkü odanın duvarları zaman dolar dolmaz içeriye doğru hareket etmeye başlar. Türkçeye “kapan” olarak çevrilmiş. Kapana kısılan arkadaşlar cevabı bilseler de bu uğraşacakları son soru değildir. Yeni mantık sorularının yanında bir de “Bu tuzağı kim neden hazırlamıştır? Neden gazetede yayınlanan bir soruyla kahramanlar seçilmiştir? Amaç nedir?” gibi kendi durumlarıyla alakalı da bir takım sorular vardır. Oda küçüldükçe sorular da yanıt bulmaya başlar; sorular yanıt bulmaya başladıkça da gerilim artmaya başlar. Odadan kurtulmak için ise tek bir yol vardır. Öylesine yapılmış gözüken şeylerden biri aslında çıkış yolunu göstermek için yapılmış olabilir. Dikkat edin. Ya da vazgeçtim dikkat etmeyin. Olmayadabilir. Filmi izlerken sorulan sorular biraz aşina ve sıradan gelebilir. Bu kadar özel matematikçilere neden bu kadar bayağı sorular sorulmuş diye düşünebilirsiniz. Bende düşündüm siz de düşünün ama fazla düşünmeyin. Film işte. İspanyolların “Cube” benzeri ama aslında içerik olarak tamamen farklı güzel, hoş bir filmi…

Görsel Efekt Nedir?

2009-08-01T04:47:00.000-07:00

Knowing - Plane Crash Scene

Küçük der ki ;

2009-07-30T19:31:00.001-07:00

“Benim sinemalarım” ötesi yok!...

Şimdi seyir günlüğüme yazdığım şarkılardan birisini okuyacağım sizlere.

Biliyorsunuz ki film izlenildiğinde kendisini anlatır, anlatmıyorsa Lynch ’in bir filmidir.

Sonra eleştiri yazısı okumak isteyenleriniz varsa onlar da sinema dergisinden uygar şirin ’i takip edebilirler yahut altyazı dergisinin kuşe kağıt olmayan kısımlarını okuyabilirler. Ben sadece film izlemeyi seviyorum ve bu filmleri sizlerde izleyin istiyorum işte o kadar. Neyse başlayalım.

Sinemayı severim diyen adam Lars Von Trier bilecek arkadaş, tüm Hollywood ’dan önce bilecek hem de. Robertcığım Altman alınmasın ama hal bu. Yoksa Gosford Park ’ı da severiz. Ama Zentropa bir başkadır: Bir ayrılış sahnesini daha iyi çekebilen varsa beri gelsin. Siyah beyaz film renkli görünebilir size, bu filmi izledikten sonra Elements of Crime ’ı deneyin. Lars’ın paleti enfes ama kabul etmeliyiz ki biraz da tuhaf.

Idıoterne, Dear Wendy, Direktoren For det Hele gibi renkleri vardır bu paletin…

Gus Van Sant, Wim Wenders bunlara lafın yok mu diyenlerinize ise söyleceklerim şunlardır : River Phoenix ’in yasını tuttuğum için Gus’dan bir tek Last Days ’i izledim, o da Michael Pitt’in hatrına (Good Will Hunting müstesna).Wim’i henüz tadamadım çünkü cdlerim bir arkadaşta (bkz. swh) .

Hitchcock usta derseniz şu en meşhurları bilmiyorum, The Bird, Strangers On a Train ve Psycho ‘dan bahsediyorum. Ama küçük yaşta Rebecca ’yı izlemiş bir veled olarak buradan kendimi tebrik ediyorum. Listemde Rear Window , Spellbound ve Vertigo ’da var.Hepsi de gizem unsurunu barındıran ve sürükleyici filmlerdir.Zamanın ötesinde olmak derse biri bu usta önerilir.Eskiyi sevmiyorsanız Sarah Jessica Parker’ın size göre bir filmi mutlaka vardır.

Eskiye ve siyah beyaz filmlere biraz dalmışken devam edelim. Siyahın ve beyazın en yakıştığı bana göre It’s a wonderful Life idi (melek amcaya hasta olmuştum) ama o zamanlar Voksne Mennesker ’den habersiz bir kul idim. Bu filmden sonra siyah beyaz filmlere renksiz diyen karşısında beni bulur arkadaş! – gülücük var burada ama biraz ciddi-

Lars ‘ın paletinden sonra renk diyesim pek yok ama bu renklere de gözümü kapayamam. Nick Hornby diye bir manyak var biliyorsunuzdur. Tüm zamanların en süper listeleyicisi olmaya hak kazandı nazarımda, o da adam ayrıldığı insanları bile listeliyor ya en kötüden en iyiye diye, ailecek seviyoruz. High Fidelity, About a boy gibi kitapları filmleştirildi. High Fidelity ’de pek sevdiğim bir çılgın Jack Black var. About a Boy ’u ise Tony Colette ’e adıyorum.

Renklenmeye başladığımız iyi oldu. Yolculuk devam ederken tercih ettiğiniz bir hazır kek alın elinize dişlerken bir de çay yudumlayın. Oh mis deyin. Devam edelim. Eternal Sunshine of the spotless mind ’ı bilmeyen yoktur herhalde bu güzideyi bize sunan-yazan deli-manyak-çılgın Charlie Kaufman “Being John Malcovich” adlı eserini bundan önce yazmış. Bilinçle ilgili yazmayı sever bu amcam, araya aşk serper, yüzünüze su çarpar, arada sizi kopartır sonra tekrar hüzünlendirir, ne yaparsa yapsın çok güzel yapar. Yalnızca iki filmle bir senariste vurulan insanları görünce bir de bu iki filmi izleyince bana hak vericeksiniz.

Size Kim-ki ’den bahsetmiştim Uzak Doğu diyince aklıma gelen sadece o değil.

Yimou Zhang ‘ın House of flying daggers ‘ı (Shi mian mai fu) benim ilk uzak doğulu filmimdir.Aksiyon,macera,aşk'ın den halidir ve filmdeki renkler enfestir. İlk film olarak iyi bir seçim, ikinci uzak doğulu filmi olarak Crying out loud in the centre of the world öneriyorum.Hüzünlü bir aşk hikayesidir. Üçüncü olarak ise kesinlikle Kizzu Ritan, iki çılgın çocuk ve güzel bir hikaye yönetmen de Takeshi Kitano daha ne olsun! Sonra da oturun Kim-ki Duk ‘un nesi var nesi yoksa izleyin.

Son olarak kendinize ait bir dvd koleksiyonu yaparsanız, lütfen Dead Man ’i eksik etmeyin.

Şimdilik Hoşçakalın ...

Filmi durdurup tekrar başlatma alışkanlığı

2009-07-22T15:07:00.000-07:00

Evde film izlemenin size verdiği özgürlüğün sonucudur bu. Bir filmi baştan sona , başa sara sara , hoşlandığınız kısımları belki 30 kere tekrar izleyebilmenin verdiği dayanılmaz hafiflik...Sinemada film tek seferlik,evde ise dilediğiniz kadar izleyebilirsiniz,dvdleri sevme sebebim bundan ileri gelir yoksa sinemadaki ses ile benim dandik kolonların verdiği ses arasında everest kadar fark var.Bir de koca kaymak gibi ekranda izlemektense evdeki sigara dumanı sinmiş,isli pis ekranda zar zor filmi seçebilmek de tercih edilesi değil. Hasıl-ı kelam evde bir gün kişisel film seanslarımdan birinde Jacob's ladder'ı izliyordum ve Tim Robbins' in çekmeceye bir kitap koyduğu sahnede durdurdum filmi, o kadar kısa süren bir zamanki filmi sinemada izleyenlerin bu sahneyi hatırlaması bile bir şeydir yani, neyse filmi durdurdum ve resmen ekrana gömüldüm. Albert Camus ' nun The Stranger adlı eseriydi.Kitap o sırada rafta tozlanmaktaydı,arkadaştan okumak için almış ve erteleyip durmuştum,film bittikten sonra o kitaba başladım.İşte sinema ve edebiyat ne kadar iç içe görüyorsunuz..

Filmin kendisinden bahsedelim biraz da Vietnam'da savaşmış bir askerin bilinçaltındaki ve hayatında görüngüler arasında gidip gelmeler.Çok mistik değil,gotik hiç değil, biraz gerilim var,şaşırtmıyor da denemez.Tim Robbins'in performansı sizi kilitliyor genel olarak.Filmin yönetmeni Adrian Lyne Fatal Attraction 'ı da çekmiş bu zat, filmografisinde 97 yapımı bir Lolita ve Richard Gere'i en çok beğendiğim film olan Unfaithful var (yanlış anlamayın ben de Pretty Woman hayranıyım ama sebebi Julia Roberts) Şimdilik bu kadar sevgili film manyakları.
Bizi izlemeye devam edin...

Venus

2009-07-19T16:06:00.000-07:00

Maurice: For most men, a woman's body is the most beautiful thing they will ever see.

Jessie: What's the most beautiful thing a girl sees? Do you know?

Maurice: Her first child.

p.s. : sevdicekler bu filmde Lawrence of Arabia'dan Peter O'toole var.

Film Çapkını

2009-07-18T18:12:00.000-07:00

Zui hao de shi guang = three times -Üç farklı zamanda geçen üç ayrı aşk hikayesi.

Her filmden polen alınmaz; ama size bir kaç örnek vereyim dedim .

Spellbound- Yönetmen : Alfred Hitchcock.Sanat Yönetmeni Salvador Dali.

Bon Voyage
Jean Paul Rappeneau çekmiş bunu. Kaçan insanların öyküsü fransız filmi olunca müziksel akıyor,görüntü güzel, oyunculuklar iyi.

Sweeney Todd : the demon barber of the fleet street

2009-07-18T18:09:00.001-07:00

Bu filmi izlediğim zamanı hatırlıyorum. Ama durun bir saniye insanlar sizin filmi izlediğiniz zamanı merak etmezler. İzledikten sonra ne düşündüğünüzdür önemli olan . "Diyaloglar nasıldı ? Johnny Depp harikaydı dimi ?" vb. soruları muhattab almanız gerekebilir.Yahut sanat yönetmenliği ve görüntü yönetmenliğiyle ilgili bir kaç dantel söz beklenir sizden. Benim bu filmin kostümlerine , makyajına sözüm yok. Müzikler bile güzeldi. Ama sinema yerine açık havada göre göre dinlemek isterdim Johnny'yi , neden mi adam Johnny! Neyse meseleden kopmayalım filmi izlerken içerisinde bulunduğunuz ruh hali önemlidir. İzlediğiniz film pek sevdiğiniz bir yönetmene ve favori kadronuza ait olsa bile, en azından gündelik bir hal içinde olmanız gerekir. Sevgiliniz sizi terk ettiğinde sinemaya gitmezsiniz iş bu sebeple. Romantik komedilerin afişleri illa ki vardır ve görür görmez mideniz bulanıcaktır işte tam da bu yüzden. Şimdi sanıyorum ki demek istediğimi biraz anlatabildim.

Döneyim filme. Johnny Depp-Tim Burton ikilisi yine takılıyorlar işte. Helena bile bilindik. Alan ise aman allahım herif ne zaman konuşsa bulutların tepesine çıkıyorum. Manyak aksanı var. Yine de dedim ya işte sanki " dandini dandiniyi 1005inci dinleyişiniz gibi." . Filmin içerisine gerçekten daldığım sahne ise Sweeney'nin Bayan Lovett'ı fırına attığı sahneydi. Ateşim yükseldi resmen. Hatta o sahneden sonra çok manalı birkaç mısra bile karaladım defterime , film bitip de ışıklar yanınca tabiki de. Lovett öldükten sonra Sweeney'de öldü zaten bize izlicek bişi kalmadı. İkisi de idam edilseydi daha eğlenceli olurdu bana göre. Yahut Sweeney'i jiletleyip Lovett'dan da turta yapsalardı ihtişamlı olurdu.Ama insan her zaman istediğini elde edemez!

Sweeney'nin zavallı kızı ve karısı harcanmış iki karakter olmalılardı ama kayıplara karışmış karakterlerdi resmen. Hikayelerini çok uzaktan duyar gibi olduk. Hele küçük kızın şarkı söylediği pencerenin altından sesini duyup da ona vurulan veled'e en sonunda noldu , bak o acaip kafama takıldı. Çocuğun senaryosunu ben yazıcaktım. Kızı alıp kaçıcaktı dicekti yargıcın da sweeney'nin de canı cehenneme! Güzel olmaz mıydı yani ?

Bir de Sweeney'i Lovett keşfedip de ona intikam alması için yardım edeceğini söylemişti. Sonra beraber geçirdikleri günlerin foto albüm gibi bize sunuluşunu izledik sanki mtv kliplerinden birini izler gibiydim ben yahu. Siz de öyle hissetmediniz mi ? Siyah beyaz çizgili çorap tuhaf bir saç modeli tuhaf bir erkek arkadaş ve tabiki olmazsa olmaz kumsal manzarası ya güneş gözlüklerine ne demeli. Aman neyse daha fazla böyle sığ yorumlarda bulunmayacağım çünkü filmi izlemiş olan zat-ı allerinizin bildiği gibi görsellik vay canınaydı,makyaj süperdi bla bla bla.

Before Sunset

2009-06-19T05:17:00.000-07:00

Before Sunrise'daki kahramanlarımız kaldıkları yerden devam etmezler. İkisi de ayrı hayatlar kurmuşlardır. Jesse yeni romanının tanıtımı için Paris'e geldiğinde Celine ile karşılaşır ve film günü onlarla birlikte geçiriyormuş izlenimi verir size bundan sonra. Sanki banklardan birinde oturup onları izliyorsunuz ya da arka masalardan birinde köşeye sinmiş sigara içen adam sizmişsiniz gibi. Paris'in sokaklarında gezer bir cafe'de oturur sonra bir bankta dinlenir sonra tekrar yola devam ederler.

Diyaloglar akıcıdır ama gelgelelim kafanızda bu da nerden çıktı ampulleri yanabilir.
Julie Delpy'nin söylemekten bıkmayacağı bir replik vardır mesela küçükken okul yolunda düşen yaprakları ve karıncaları izlemeye daldığı için öylece kalan ve okula gitmeyen çocuğu anlatışının repliğidir bu. Delpy içtendir ama filmlerinin hepsine bu kareyi sokacak mı acaba diye düşündürür insanı (bkz.two days in paris). Bunun gibi güzel olsa da n'alaka diyebileceğimiz kısa bir diyalog geçiyor ikilinin arasında. Celine kedisini çağırıyor , kedinin adı "che" bunun üzerine Jesse de ona "commie" (komunist'in kısaltılmışı) diyor. Yani şimdi bu diyalog diğerleri arasında pek sönük bana göre. Derhal örneklendirelim :

Jesse = Hayat zor.Olması gereken de bu.Eğer acı çekiyor olmasaydık asla bir şey öğrenemezdik.
Sonra bir yerde Celine şöyle demiş = Kimsenin yerine bir başkasını koyamazsın çünkü herkes kendine has güzel detaylar barındırır.

Ay bunlar hiç de romantik değil diyorsanız bir de şöyle bir şey var =
Jesse: Sanki bana biri dokunacak olsa , moleküllerime ayrılcakmış gibi hissediyorum.
Celine : O zaman , bişi denemek istiyorum.
Jesse : Ne? -aval bi bakış var burda-
Celine : [Ona sarılır.] Bütün mü durcaksın yoksa moleküllerine mi ayrılcaksın görmek istiyorum.
Jesse: Nasıl gidiyorum?
Celine : Hala burdasın.
Jesse: İyi, burda olmak hoşuma gidiyor.

Bir de sonda Julie Delpy'cik bir vals çalıyor akustik gitarıyla enfes bişi,hanım kız senaryoya da yardım etmiş helal olsun!

p.s. : İki filmi peş peşe izlememiştim ben aralarına epey bir zaman koymuştum istemsizdi ama işe yaradı denebilir. Jesse ve Celine gibi ayrılık çekip özlem duydum biraz da sanki aradan geçen zamanın farkında değildim,ikinci film olan "Gün Batmadan" güzidesini ise ikindi vakti izledim.Okuldan gelmiştimki televizyondaydı formayı çıkarmadan çantayı bi kenara fırlatıp koltuğa gömülüp izledim.Bu sizin için aynen geçerli olmayabilir ama en azından koltuğa gömülüp izleyin ve bir de tabii izletin.

Before Sunrise

2009-01-23T06:53:00.000-08:00

Jesse ve Celine bir tren yolculuğu sırasında tanışırlar. İlk andan itibaren birbirinden etkilenen bu gençler kısa süre içinde hayatla alakalı derin bir sohbete dalar. Derin dediysek öyle filozof edasıyla değil rahat, samimi ve birbirlerinden hoşlandıklarını belli eden masumca hareketlerle yaparlar sohbeti. Fakat ayrı ülkelerin insanı ve ayrı yerlerin yolcusudurlar. Kısa süreli sohbetleri Viyana'da Jesse'nin inmesi gerektiği yerde bölünür; ancak bir kere ateş bacayı sarmıştır ki Jesse Julie'ye aslında Julie'nin de içten içe istediği beklediği bir teklifte bulunur. Sonrasında da hayatının erkeğini ya da kadınını bulduğunu düşünen ikili gün boyu sürecek olan samimi diyaloglar içine girer. İkisi de birbirine karşı tamamen şeffaf ve içtendir. Her türlü konuda fikirlerini belirtip, karşıdakinin görüşlerini alarak kısa sürede birbirlerini aşık olacak kadar tanırlar. Filmden aklımda kalan güzel sözlerden biri Julie'nin 13 yaşındaki bir kızın mezarı başında "Bu mezarı hatırlıyorum. İlk gördüğümde ben de 13 yaşındaydım. Şimdi 10 yıl yaşlandım. O ise hala 13 yaşında sanırım." sözüdür. Ha bir ders falan mı veriyor bu söz? Ya da hayatın anlamını mı içinde barındırıyor? Hayır. Sadece kızın o anda içinden geçen duygularını yansıtmak için sarfettiği ortamı dramatikleştiren bir söz. Neden söyledim? Bu tür güzel ve mesaj verme kaygısı gütmeyen bir çok söz var filmde. Ya da mesela Jesse'nin söylediği: "Bir adada 99 kadın 1 erkek varsa o yıl 99 çocuk doğma olasılığı vardır; fakat 99 erkek 1 kadın varsa sadece 1 çocuk doğabilir" gibi tamamen gerçek ama işe yaramaz bir takım komik sözler de duyabilirsiniz. Son bir tane daha söyleyeyim: Julie arkadaşımız aslında uçakla da gidebileceği yolu trenle katetmesinin sebebini şöyle açıklıyor: "Evet istatiksel olarak uçak daha güvenli bir yolculuk şekli ama benim korktuğum şey: Uçak düşerken birazdan öleceğini bilerek geçirdiğin o bir kaç saniyelik bilinçlilik anı." Bu bir bakıma uçak fobisi olan çoğu kişinin de içinden geçenleri yansıtıyor gibi. Neyse işte film tamamen ikilinin arasında geçen sohbetler ve biraz da romantik sahnelerden oluşuyor. O yüzden bazıları sıkıladabilir. Ya öyle film mi olur? İllaki olsun bir "The Dark Knight" bir "Transporter", ya da konusunu öğrendiğim de izlemekten vazgeçtiğim "Ironman" (Bariz, terörist Müslüman ve kahraman ABD propogandası vardır içinde), diyenlere tavsiye etmem. Zaten bir kaç dakika sonra "Bu ne lan? Başlarım size de Viyana'nıza da" deyip filmi tavsiye eden arkadaşınıza hafiften sövmeye başlayabilirsiniz. Ama gelgelelim ben beğendim. Zaten izlemeden önce beklentisizdim. Dram sevenler beklentilerini bulabilir. Pek sevmeyenler de beklentisiz olurlarsa izleyip beğenebilirler. Şimdi bir de bunun Before Sunset'i var. Hikayenin sonu mutlu mu mutsuz yoksa yine "Before Sunrise" gibi ne mutlu ne de mutsuz mu olacak anlarız. Saygılar...

Hitman

2009-01-21T09:46:00.001-08:00

Oynadığım pc oyunları içerisinde en severek oynadığımdır "Hitman". Diğer vurdulu kırdılı oyunlardan farklı olarak Hitman'de asıl önemli olan görevleri gizlilik içerisinde, dikkat çekmeden, temiz bir şekilde halletmektir. Zaten ikinci oyunun adı da bu yüzden "Silent Assasin" olmuştur. "Sessiz suikastçı" ya benzer bir şey anlamında. Kesin bir tavırla söyleyip çaktırmadan "İngilizceye de hakimim" gibi bir gönderme yapmamak adına “benzer bir şey “ diyorum. Yoksa gayet basit bir anlamı var. (Yine yapmış oldum). Her neyse oyunu gayet soğukkanlı bir şekilde kafa yorarak, planlar yaparak, etraftakilerin sana karşı tepkilerini irdeleyerek oynayıp görevi kimsenin ruhu duymadan bitirebildiğiniz gibi, sessizlikten bunalıp terör estirerek de bitirme seçimi yapabilrisiniz; fakat ikinci şık her bölümde işinizi görmeyedebilir. İşte bu yüzden görevleri çeşitli şekillerde, kendi stratejinize göre bitirme şansınız oyunda mevcut. Fakat görevlerin sonunda size görevdeki gizliliğinize göre not verilip, bu nota göre de para veriliyor. Neyse kısacası oyunda önemli olan “fazla ses çıkarmamak”.
Filmde Agent47’yi Timothy Olyphant canlandırmış. Kel haliyle oyundaki karaktere benzerlik açısından iyi bir seçim olmuş gibi…Mr Olyphant özellikle karakterin “yürüyüş” tarzına dikkat etmeye çalışmış. Gayet de benzetmiş. Filmde silahlı sahneler bolca kullanılmaktan çekinilmemiş. Yakın plan vurulma sahnelerinde kan sıçratma unsuruna baya bir özen gösterilmiş. Bu şiddetli yönüyle oyundaki “sessizlik” amacından sapılıp “seyirci çekme” taktiklerine başvurulmuş. (Ama biraz insaf be kardeşim, o mülayim sessiz Hitman'ı resmen “psycho killer” yapmışsınız.) Tabi biraz abartıyorum. Yine de silahlı ve dövüşlü sahneler dışında Hitman’ın sakin, ağırbaşlı, konuşmaktan aciz bir karakter olmasına dikkat edilmiş. Oyundaki senaryodan farklı olarak Agent47 bir klon değil de yetiştirilmiş bir savaşçı olarak gösterilmiş. Gerçekçiliği bozmamak istemişler herhalde.
Filmin konusuna gelirsek: Agent47’e yeni görevi için her zamankinden daha farklı ve zor bir hedef gösterilir. O görevini bitirmeye çalışırken bir yandan bir takım hainlerle de uğraşmak zorundadır. Aynı zamanda, görevi sırasında rastladığı güzel Nika’yı korumakla kendini yükümlü hissetmektedir. Nika Boronina’yı ise Quantum Of Solace’den Olga Kurylenko canlandırmış. Filme izlenebilirlik katan etkenlerden biri olmayı da başarmış.
Filmde hafiften “aciz Rusya ve iş bitirici ABD” izlenimi yaratılmaya çalışılmış da diyebiliriz. Soğuk savaş rekabetinin izlerini filmlerde görmeye daha çok devam edeceğiz bu gidişle. (Of çok dokundurucu bir cümle oldu). Neyse ben oyunun fanatiği olarak filmi izlemekte bir an bile tereddüt etmedim. Beklediğim tarzda olmamasına rağmen beğendim. Diğer oyunseverler ve oyunu oynamamış olanlar ne düşünür bilemem. Saygılar…

Not: “Psycho Killer” yakıştırması tamamen dün izlediğim Şahan Gökbakar skeçinden bir araklamadır.

Groundhog Day

2009-01-20T11:06:00.000-08:00

Küçük bir kasabada her yıl yapılan geleneksel "Groundhog Day" şenliklerini görüntülemek üzere Phil, Rita ve kameran arkadaş yola çıkarlar. Phil iki dakikalık bir sunum için yılda bir defa, uzun bir yol katederek geldiği bu sakin yeri pek sevmemektedir. Fakat buraya alışmaya başlamalıdır çünkü artık her gününü burada geçirmek zorunda kalacaktır. Bir sabah uyandığında kendisini bir kez daha "Groundhog Day" şenliklerinin olduğu günde bulur ve takip eden diğer sabahlarda da bu sürekli devam eder. Aynı günün içerisine hapsolan Phil ilk başlarda bundan istifade ederek bir takım çakallıklar peşinde koşsa da, bunalmaya başladığı zamanlarda kendini iyice kaybedip kendisi için hoş olmayan bir takım manyaklıklar yapmaya başlar. Bir yandan da ilk gördüğü andan itibaren etkilendiği Rita'nın kalbini kazanmaya çalışmaktadır. Ancak Rita kolay lokma değildir ve onu tavlama konusunda ne kadar ilerlerse ilerlesin sabah olduğunda sıfırdan başlamak zorundadır.
93 yapımı bir film. Her gün aynı yerlerde aynı insanları görerek, benzer olayları yaşayarak geçiren Phil'i canlandıran Bill Murray "sıkıntı" duygusunu mimikleri ve hareketleriyle güldürücü bir şekilde yansıtmış. Filmin tarzı da genel anlamda zaten komedi. Ortalardan itibaren hafiften romantizm başlıyor. Türkçeye "Bugün Aslında Dündü" olarak çevrilmiş. Aslında çevrilmiş demek gereksiz. Yeni bir isim verilmiş demek daha doğru. Filmin konusunu çok da güzel özetleyen bir isim olmuş. Bulanı tebrik ederim.(Yaşıyorsa ve çok muazzam bir rastlantı sonucu bu yazıyı sonuna kadar okursa diyerekten.)
Konusu gayet açık, komik, kafanızı yormayacak aksine dinlendirecek ve rahatlatacak, güzel bir film. Yani bana göre öyle. Benden bu kadar gerisi size kalmış. Saygılar…

Burn After Reading

2009-01-19T15:41:00.001-08:00

İlk yazılardaki samimiyetsiz üslubumdan biraz sapmam gerektiğini düşünerek yorumuma geçiyorum. Ufak bir üslup değişikliği sezilebilir.
Brad Pitt, George Clooney, John Malkovich, Coen kardeşler'in Burn After Reading'inde bir arada. Kadroyu görünce insan izleme dürtüsüne engel olamıyor haliyle ama Coen soy ismi No Country For Old Men deneyimimden dolayı bu dürtümü frenlemedi değil. Sonuç olarak kadro etkeni daha baskın geldi ki buraya film hakkındaki yorumumu yazıyorum.
Efendim, bir kaç alakasız kadın ve adamın "hoşlanma" ve "sevme" duyguları aracılığıyla birbirleriyle alakalı hale gelmelerine tanıklık ediyoruz. Her şey filmdeki tek geçmişi önemli şahsiyet olan Ousborne Cox'un CIA analistliği işine son verilmesi, kendi deyimiyleyse "istifa etme"si ile başlar. Bundan sonrasında birbirinden bağımsız gibi gözüken zincirleme olaylar mekanizması devreye girer. Sorunlu karı-koca ilişkileri, hoşlanırken "tam da adamını bulma" durumları, tesadüfen bulunan bir cd, Chad Feldheimer'ın umursamazlığının verdiği cesaretiyle kalkıştığı "burnundan büyük işler". Bir mesaj kaygısı güdülmeyen, rahat bir dille, içinde bolca özellikle Osborne'un kullandığı "fuck" ve Chad'in kullandığı "shit" kelimeleriyle, insanda bir iki sahne dışında hiç bir heyecan duygusu yaratmayan, genelde komik ve yarı romantik sahneler eşliğinde bizi Coen tarzı bir sona götüren izlenilesi ama çok da merak edilmemesi gereken bir film olmuş. (Seslendirerek okuyorsanız bu cümleyi iki nefesle tekrar okuyunuz) Filmin tek çekici yanı ise olayların birbirine bağlanma aşamasında insan da "yappoz parçalarını birleştirirken" duyulan meraka benzer bir merak uyandırması ve kahramanlarımızın tepkilerini "kaliteli oyunculuk" marifetleriyle gözlemleme isteği yaratması"...(Tek değil iki çekici yanı varmış bu arada)
Kasmadan izlenebilir olmasına rağmen vasat bir senaryosu olmadığını da söylemek gerekir ki böyle diyerek zaten söylemiş oldum. Filmden sonra hafiften sinirlenmedim de değil. Coen kardeşler bu aralar beni biraz sinirlendirdi. Neyse saygılar...

Das Leben der Anderen

2008-12-23T12:15:00.001-08:00

Sinemanın bir kaçış oldugu, monotonluga boyun hizasına kadar batmış olan tuketici için hava kacıran can simidi misali kısa süreli bir rahatlama, analojinin dışına cıkar isek bulundugu yerde olmama, başkası olma hissi yarattıgı pandoranın kutusunun içindeki sır değil. Her bir macera, her bir korku, her bir romantik komedi, her bir bla bla kahramanın yerine kendimizi koydugumuz kadar hoşumuza gidiyor. Ote tarafta bu görsel sanat, görselliğinin de sağladığı kolaylık ile dış görünüşümüzden yaşam tarzımıza kadar bir çok bize etki ediyor, değiştiriyor, sahip oluyor. Sanırım trend denilen de dar cercevede bu oluyor.

Das Leben Der Anderen de bu on bilgilerle okundugu vakit uzerine oturtuldugu ajan, dogu almanya, sosyalizm, ... iskeletinin bir miktar dışına çıkabiliyor. Kahramanımız sinema tarihinin en şaşalı mesleği olan ajanlık muessesinin elemanlarından biri olmasına rağmen gayet monoton bir hayata sahip. Kendisi izleme görevininde olan bir istihbarat memuru. Tabi görsel materyali bizimkilerle karşılaştırıldığı vakit kısıtlı. O daha çok sesler üzerinden devam ettiriyor kaçışını. İzlediklerinin(dinlediklerinin) sıkıntılarına, sevinçlerine, korkularına ortak oluyor. Onların sevişmeleri ile kanına dolan tutkuyu, fahişe dostuyla bastırıyor. Benim Neil Mccauley i sevmem gibi o da kahramanlarını seviyor benimsiyor. Benim elimde olmayan imkanlar onda var ki, "filmi"nin işleyişine mudahale edebiliyor, o vakit bizde Dogu Almanya iskeletine geri dönüyoruz. Ondan sonrası ise spoilera giriyor, benim girmeye niyetim yok. Das Leben Der Anderen bu okumayla sinemanın filmi oluyor. Sinemaseverin filmi oluyor. Bizim filmimiz oluyor. Bu da kendisini daha değerli kılıyor gözümde, bilmem alman kardeşim ne düşünür bu konuda. Ek olarak filmde ajan kardeşimiz tarafından izlenenlerin bir senaryo yazarı ile bir oyuncu olması okumanın iskeletle birleştiği bir başka noktadır ki, değinmeden geçmeyeyim, yedi de kaçtı demesinler.

Max Payne

2008-11-20T07:00:00.000-08:00

Çıkan iki oyunu da yok satmış, dünya genelinde çok sayıda fanatiği olan bir oyundan beyazperdeye aktarılan Max Payne özellikle oyunu sevenler tarafından merakla beklendi.
Oyunun kalitesi göz önüne alınınca filmden de beklenti büyük oldu.

Oyuna bire bir benzeyen bir film bekleyenler hayal kırıklığına uğramış olabilir; fakat yapımcılar sadece oyunu sevenleri dikkate alsaydı seyirci kitlesini de belli bir kesimle sınırlamış olurdu. Zaten koca oyunu 2 saat 5 dakika içerisine sığdırmak pek mümkün olmazdı. Bu yüzden genel bilgilere sadık kalarak biraz da senaryoyla oynayarak film ortaya çıkarılmış. Ben şahsen daha gerçekçi kurgular, daha kaliteli silah sahneleri içeren, bol aksiyonlu ve fantastiklikten uzak bir film beklerdim. Fakat bu sefer de Max Payne oyununu diğerlerinden farklı kılan kendine has özellikleri gibi filmini de diğer filmlerden ayıran pek bir karakteristik özelliği kalmayabilirdi. Bu açıdan senaristlere ve yönetmene de hak vermek lazım. Yine de filmde olması gereken “sürükleyicilik” pek yok gibi. Oyundaki Max’in marifetleri de es geçilmiş. Biraz “sakin” ve yetenekleri arka plana atılan bir karakter olmuş. Oyunu oynamamış olanlarla, silip süpürmüş olanların alacağı tatlar da farklı olabilir tabi.

Mark Wahlberg seçilebilecek en iyi Max Payne olmuş diyebilirim. Rol üzerine tam oturmuş. Abartırsak “Sanki oyundan çıkıp gelmiş” de diyebiliriz. Diğer oyuncular: Mona Sax rolünde Mila Kunis, BB Hensley rolünde Beau Bridges ve Jason Colvin rolünde Chris O Donnell…

Ne iyi ne kötü diyorum. Yorumlara aldırmadan izleyin kararı siz verin. Imdb puanı, filme “vasat” etiketini yapıştımış bu arada.

yirmidörttebir #2 - clerks

2008-11-17T13:31:00.000-08:00

Kevin Smith'i üne kavuşturan bağımsız mı bağımsız 'çiğ' bir filmdi Clerks. Teknik yetersizlikler, parasızlık filmi erişilebilir kılan, yahu ben de yapardım bunu dedirten, samimi gözükmesini sağlayan en büyük sebepti. Yine de Kevin Smith kariyeri boyunca iyi bir kaç film daha çekti ama hiç biri clerks kadar samimi gelmedi, en azından kendi adıma konuşayım. Aşağıdaki karede de KS'in yarattığı ve diğer filmlerinde de yer verdiği; ot satarak geçimlerini sağlayan, boş beleş ikilisi Jay ve Silent Bob'ı görüyoruz.

Bu sahne ise filmde hiç bir amaca hizmet etmiyor. Jay saçma sapan bir şekilde dans ederken Silent Bob da öylecene duruyor. O yüzden de bu ikilinin saçma'lığını, absürdülüğünü hissettiren iyi bir kare. Ayrıca Kevin Smith'in parasızlıktan siyah beyaz çektiği filmin estetiğini yansıtan hoş bir ışık gölge resmi.

El Laberinto del Fauno

2008-11-17T07:31:00.000-08:00

Franco döneminin İspanya’sında isyancılarla yapılan savaşın tam ortasında küçük bir kızın yaşadığı masal…Dünya’nın karanlık gerçekleri: “Acımasızlık ve şiddet” le çevrili bir yerde Ofelia’nın fantastik macerası…Hayal ve gerçeğin yarattığı keskin tezatlık…

Ofelia, bir İspanyol komutanın şanını devredeceği muhtemel erkek çocuğunu taşıyan annesiyle ormanın içlerindeki bu yere gelir.Bir uçan böceğin peşinden masalının başlangıcına yol alır. Periler ülkesinin prensesi olmak için Pan’ın dediklerini aynen yerine getirmelidir. Bu sırada savaşın içinde tuzaklar, planlar dönmektedir. Savaşın gerçekleriyle yüzleşmek mi? Masalının vaat ettiği hayallerine kavuşmaya çabalamak mı?

Konusu itibariyle bir çocuk filmini andırsa da aslında yeri geldiğinde sert şiddet sahneleri de içeren “yetişkinler için masal” olarak da tabir edilen bir Guillermo Del Toro filmi. Farklı ve ürkütücü yaratıklar, gerçekçi silah sahneleri ve çatışmayı her yönüyle gözler önüne seren atmosferiyle seyirciyi filme çekmeyi başarıyor.

Mutlaka orijinal dilinde seyredilmeli. Dublajlı izlenirse vereceği etki yarı yarıya azalır diye düşünüyorum ki dublajlısını da görmüşlüğüm vardır.

THE PRESTIGE

2008-11-16T16:56:00.000-08:00

Sihirbaz size bir şey vaat eder: "Kuşu yok edeceğim." Sonra dönemece gelinir: Kuş yoktur.Ama alkışlar henüz gelmez.Sıra en önemli kısımdadır: Prestij kısmı.Sihirbaz kuşu geri getirir.En azından bizim gördüğümüz budur.Alkışlarız.Biz kandırılmak isteriz ama küçük bir çocuk basit ve masumca bir yaklaşımda bulunup ağlamaklı söylenebilir: "Hayır o değil.Kardeşi nerede?"

İki sihirbazın yolları ortak olmak için kesişir.Onlar için basit, izleyici için endişe verici bir oyun ufak bir hatayla beklenmedik şekilde sonlanır.Seyircilerin endişesi, bu sefer yerini şaşkınlığa ve alkışlara bırakmamıştır.İki arkadaş artık iki ezeli rakiptir.Üstünlük kurma yarışında şaşırtıcı tuzaklar ve diğerinin oyununu bozma çabaları...Meslekleri bir tutkudan saplantıya dönüşen ve yarışta önde olmak için gözünü iyice karartan iki adamın intikam ve üstünlük mücadelesi...En iyi olmak, en fedakar olmak ve en çok bedeli ödemek midir? yoksa en kurnaz ve en acımasız olmak mı?

Bir Chirstopher Nolan filmi.Başrollerde Hugh Jackman,Christian Bale,Michael Caine ve Scarlett Johansson gibi usta isimlerle, şaşırtan, merak ettiren ve sonunda alkışlatan bir başyapıt...Nicola Tesla'ya hayat veren David Bowie'nin performansını da es geçmemek lazım."Harbiden böyle bir adamdı galiba" dedirtecek kadar etkileyici oynamış.
Özellikle kostümler ve dekorlar dikkat çekici.Olduğu dönemi yansıtan ve göze hitap eden unsurlar olarak göze çarpmışlar.İnsanı sürekli filme yoğunlaşmaya zorlayan bir atmosfer yaratılmış.İkinci kez seyredildiğinde bile aynı tadı verebilmesinin sebeplerinden bazıları da bunlar olsa gerek.
Etkileyici bir sonla "prestij" ini sunmayı da ihmal etmemiş Nolan.Her ne kadar çoğu şeyi anladığımızı düşünsek de bizi yeniden izlemeye zorlayan bir film olmuş.Kaç kere izlerseniz izleyin aslında hala tam olarak anlamadığınızı sanabilir ya da anladığınız şeylerin anladığınız gibi olduğundan şüphe edebilirsiniz.Bu da seyirciye "düşünme ve kafa yorma" imkanı sağlamış.Sanki Nolan da tam olarak anlaşılmayı istememiş. İzlenmeli...

RIGHTEOUS KILL

2008-11-16T12:43:00.000-08:00

Yıllarca sayısız cinayetin faillerini ortaya çıkarmak, suçluları, kanunsuzları sokaklardan arındırmak için çalışan iki başarılı, tecrübeli dedektif... Artık mesleklerindeki son demlerini yaşayan bu ikili "adalet" i sorgulamaya başlamıştır. Bazen masum bir insan öldürülür, faile ulaşılır ama ceza "adil" olmaz. Onlar mesleklerini, amaçlarını, kanunları sorgularlarken başka faili meçhullerle de uğraşmaları gerekmektedir. Bu sefer cinayetler biraz farklıdır. Kanundan kaçmayı başarmış suçlular birer birer öldürülürmektedir. İkili için ise bu esrarengi cinayetler, aslında verilmekte geç kalınmış cezalardır. "Kanunsuzluk" kendi içinde çelişmektedir. Fail kendini "şehrin azizi" ilan etmiştir. Kurbanlarına işaretler bırakmayı da ihmal etmez. Her cinayette bir karta yazılmış farklı bir şiir. Şiirler, tam da akıllardaki çelişkiler, sorgular ve duygularla örtüşen cinsten. Katil mi? Kanunsuz mu? yoksa aslında "adil" olanı uygulayan "kahraman" mı? Taktir mi edilmeli? Yoksa infaz mı?

Başlarda Robert De Niro ve Al Pacino gibi iki dev aktörün rolleri aynı ağırlıkta değil gibi gözükse de, sonlara doğru bu "adaletsizlik" de çözülmüş sanki. Filmin başlarında da gösterilen, amatör bir kamerayla çekildiği belli olan ve dedektiflerden birinin "sorgu" da çekilmiş konuşması gibi duran video kaydı, sonlara doğru hem rol ağırlıklarını dengeleyen hem de seyirciyi ters köşeye yatıran bir unsur olarak kullanılmış. Ama bu unsur yine de filmden kopuk, gereksiz ayrıntı gibi gözükmekten kurtulamamış. Konusu itibariyle "şehrin azizleri" ni andıran ama kalitesi itibariyle ona pek yaklaşamayan yine de izlenilesi bir film. Oyunculuk resitali görmek ve biraz da heyecanlanmak isteyenler için gayet uygundur.

Devrim Arabaları

2008-11-11T11:41:00.000-08:00

Ünlü ilk gençlik geyiklerinden biriydi benzini koyulmadıgı için bozuk zannedilen turk arabası devrim. Az dalga konusu olmamıstı lise sıralarında. Devrim arabaları bu sehir efsanesi kıvamındaki hikayenin arka planını anlatmaya soyunuyor. Bunu da Turk sinemasının uvey evlatlarından olan dokudrama janrına oturtuyor. Bir de yine pek yetkin olmadıgımız donem filmi yapısı var işin içinde. Tum bu arkaplanı nedeniyle en basta proje olarak ovguyu hakediyor. Sinemamızın komedi - dram - macera üçgeninin dışında bir çalışma ve bir de misyon edinmiş kendisine, dar anlamda turk sanayisinin, geniş anlamda turkiye nin az gelişmişliği üzerine de soylemek istedikleri var. Burokrasinin kokusmuslugu var, vizyonsuzluk var. Ben de muhendis formasyonuna sahip olmamdan mutevellit oturdum dinledim, guzel konusuyor.

Film, Araba yapmak için 4 ayı olan bir grup muhendisin hikayesini anlatıyor. Neden 4 ay demeyin, biz imkansız edebiyatını, ters motivasyonu, plansızlıgı, emrivakiyi seven bir milletiz. Yer yer işe yaramıyor da değiller(bkz. fatih terim). Bu emri vakinin sonunda işe hevesli bir grup muhendis toplanıyor ve işe koyuluyorlar. Bunların arasında kaşar muhendis - taze muhendis - usta başı gibi turk sanayisinin iç dinamiklerini de görmek mümkün. Gerisi spoilera girecek, ben girmeyeceğim.

Film, dekor tasarımları (atolye dısındaki mekanlar - sokaklar - ankara sekansı vs.) nedeniyle yer yer gerceklik duygusunun kaybolmasına neden olsa da genel olarak izleyiciyi filme konu olan ugrasın içine çekmeyi başarıyor. Otomobilin üretim sürecinde de bir miktar eksik aktarım var sahsıma göre. Bu işin zorlugunun vurgulanmasına da engel oluyor. Sanırım buradan calınan sure karakterlerin ailelerine yogunlasmak için kullanılmıs. Bu da filmi belgesel olmaktan kurtaran öğelerden biri. Bir denge durumu var ve bu tum bu planları anlamlı kılıyor.

Cok gorkemli bir oyuncu kadrosu var karsımızda. Hepsi de yeteneklerini sergilemiş, kacak oynayan yok. yalnız Altan Gördüm ve Onur Ünsal burun farkıyla öne geçmişler ya da ben taze muhendis olmam nedeniyle adam kayırıyorum, bilemedim.
Son olarak diyeceğim sudur ki, Turk sinemasının son donem incilerinden film, gereken deger verilmeli diyor, klaveyimi kırıyorum.

http://www.devrimarabalari.com/

Butter

2008-11-03T05:21:00.000-08:00

Gerrard mali durumu yerindeyken her şeyi arkasında bırakıp berduşluk yolunu seçer, Dorothy bu durumu içerler ama onu işe başladığı izbe kitapçının üst katındaki loş ve bilhassa boş dairesinde ziyaret eder.

Hayattan alabileceği zevklerin sonuna gelen adamların bilindik inzivaya çekilme durumunu Alan Cumming'in sade ve sevimli anlatımıyla izliyoruz. Helena ve Richard ise oyunculuklarıyla göz dolduruyorlar.

filmle ilgili bilgiler için: Butter .

The Hurt Locker - Savaşa Kadınsı Bir Bakış Açısı Mı?

2008-10-18T04:00:00.000-07:00

Hiç zannetmiyorum. Kathryn Bigelow her ne kadar Amerika'nın en önemli ya da bilinen kadın yönetmenlerinden biri olsa da çektiği filmlerde kadına has bakış açısı yakalamak olası değildi. Daha çok aksiyon filmleriyle tanınan yönetmenin en bilinen filmleri Point Break, The Weight of Water, Strange Days. Bu filmlerdeki aksiyon sahnelerindeki başarı dikkat çekici olsa da hafiften bir sistem eleştirisi sosu da gözden kaçacak gibi değildi.

Son filmi The Hurt Locker da Irak'da geçen bir savaş filmi. Toronto Film Festivalinde gösterilmiş, Venedik'te Altın Aslan'a aday olup aynı festivalden bir iki teselli ödülüyle yetindi. Her ne kadar en iyi film ödülünü alamasa da Venedik'de kazandığı ödüller onun gibi bir sinemacı için oldukça dikkat çekici. Şu ana kadar Amerika'lı hiç bir dağıtımcının almaya yanaşmadığı filmin Amerika'da ve dünyada ne zaman gösterime gireceği belli değil. Ancak De Palma'nın Redacted'ına benzeyen yapısından söz edenler var.
Bu ilginç filmle ilgili bir trivia bilgi vereyim; filmin dökümanter yapısına katkıda bulunmak adına 4-5 aktüel kamerayla 200 saatlik çekim yapılmış ki bu filmin 2 saatlik versiyonunun 100 katı bir uzunlukta kaba çekim demek. İlgi çekici olansa bu oranın Apocalypse Now'dan bile fazla olması.

yirmidörttebir - In Bruges

2008-10-01T02:35:00.000-07:00

"yirmidörttebir" son zamanlarda aklımda zaten vardı da kısmet bugüneymiş. Godard'ın ünlü "sinema saniyede 24 defa gerçektir." sözüne atıfta bulunarak adını koyduğum bu postta bazı filmlerden tek bir kare alıp yorumlaya çalışacağım. Favori kare olur, çok şey anlattığını düşündüğüm an olur, kendi adıma kareyi seçerken kesin bir kriterim yok.
Blogdaki diğer arkadaşlar da katılırsa gelenek halini alır, iyi olur. Şimdilik ben tek başıma başlıyorum. İlk kare In Bruges filminden.

In Bruges, yönetmen Martin McDonagh'ın 2008'de çektiği ilk uzun metrajı. İlk filmi olmasına rağmen oldukça sağlam sinematografi ve senaryoya sahip. Ayrıca filmde Colin Farrell ve Brendon Gleeson başrollerdeler ve onlar da çok iyi performanslar ortaya koyuyorlar. Kısaca (ama çok kısaca) film, iki kiralık katilin brüje iş için gelip çeşitli iç hesaplaşmalara girmelerini anlatıyor.
Yukarıdaki kare de filmin ilk dakikalarında geçen; geldiği şehri keşfetmek isteyen ve tarihi yerlerini gezen Ken'in(Gleeson) çıktığı çan kulesinde metaforik olarak aşağıdaki meydanda bulunan Ray'e(Farrell) silah doğrultması sahnesinden. İlerleyen dakikalarda filmin büyük bir kısmının o meydanda geçmesi ve spoil etmek istemediğim bir çok harika detay dolayısıyla oldukça önemli ve benim için de filmin 24 karelik saniyeleri arasında en sevdiğim "yirmidörttebir."

The Soloist

2008-09-29T02:08:00.001-07:00

Yönetmen Joe Wright, kadroda Jamie Foxx, Robert Downey Jr. var. Film; bir gazetecinin, hikayesini hazırlamak amacıyla sokakta çello çalan bir şizofrenle arkadaşlık kurmasını anlatıyor. Oscar düşünülerek yönetilmediyse zevkli bir film olur diyorum ben. Cilalı olduğunda işin suyu çıkıyor çünkü.
21 Kasım'da Amerika'da gösterime giriyor, buraya ne zaman gelir bilinmez.

Butch Cassidy Öldü

2008-09-28T06:19:00.001-07:00

Gençken çok yakışıklıymış, onlarca filmde oynamış ama benim gibi çoğu kişi için de Paul Newman dendiğinde ilk akla gelen Butch Cassidy'dir. Kendisi 83 yaşında akciğer kanserinden hayatını kaybetmiş. Sundance'in başı sağolsun.

Ashes of Time Redux

2008-09-22T03:11:00.000-07:00

Wong Kar Wai'nin stilize görüntüleriyle bezediği aşk masallarının dışında ilginç denemeleri de mevcut. İşte bunlardan bir tanesi de içli bir karate filmi olan Ashes of Time. Kısaca, aşkına karşılık bulamayıp kendini çöllere atan, 'paralı askerlik' yapmaya başlayan Ouyang Feng'in yalnızlığını keşfedişini anlatan bir film. Oldukça da ilgi çekici bir olay örgüsü olmasına rağmen piyasada mevcut olan kopyanın tek kelimeyle berbat olması ve altyazılarının yetersiz olması yüzünden filmi takip etmek bir hayli zordu. İşte şimdi wkw buna bir çözüm getirmiş nihayet. Filmin redux versiyonunda temizlenmiş görüntünün dışında kurguda ufak bir iki değişiklik var. Filmekiminde de yer alacak bu filmi kaçırmayın derim. Bizim zamanımızda yoktu böyle şeyler.

Ferris Bueller's Day Off

2008-09-09T03:46:00.000-07:00

Hollywood'un kendine has gençlik patlaması..

Sinema dergisinin unutulmaz duş sahneleri köşesine de girmiş ''punk'' duş sahnesi ve içerisindeki diğer bütün sıradan öğrenci(nin)lerin çılgınlıklarını zevkle izleyebilirsiniz.Matthew Broderick'in formunun zirvesinde olduğunu söylebileceğimiz zamanlarından bir John Hughes filmi.
Filmin süpriz oyuncusu da hollywood'un kötü çocuklarından ex-evliveçocuklu şimdinin müzmin bekarı Charlie Sheen.

Kim ki-duk Güncesi

2008-09-08T14:36:00.000-07:00

Güney Koreli sinema efsanesi ...

diyor ki '' İçinde yaşadığımız dünyanın bir ilüzyon mu yoksa , gerçek mi olduğunu söylemek gerçekten güç.'' 3-Iron

diyor ki ''Size bir kötü adam izletiyorum,yaptığı kötülüğü asla bırakmayacak ama siz acıyacaksınız ona. Onun yüzünden içiniz acıyacak hatta.'' Bad Guy

diyor ki '' Size bir aşk üçgeni izleteceğim,tutku ve cinsel arzu da karışacak içine ama siz asil duygularla gözyaşı dökeceksiniz bir üçgen için.'' The Bow

diyor ki '' Geriye dönemeyeceğiniz hatalar yaptığınızda, hatalar sizi bir trajediye sürüklerse artık o hataları anı belleğinizde canlı tutarak yapayalnız bir hayat yaşayacaksınız.'' Samarian Girl

ve diyor ki ''Zaman sizi yaşlandırmak yerine gençleştirirse ve buna siz sebep olsanız. Tek bir operasyonla kendinizin anti-aging'i olsanız yani.Sonrası ne mi? Geçmişinizden kimse tanımayacak artık sizi,o bile... Ve siz yaşlı yüzünüzü ve mutlu kalbinizi geri isteyeceksiniz..'' Time

The isle
Aşk neleri kapsar,affedici midir? Yüksek dozda şehvet içermesi mi gerekir?
Ya da belki bu film sadece ''Hangi akla hizmet aşık olduğumuzu sanırız ki? '' demektir.
Afallatan bir dili vardır,yalın olmasına rağmen. Gerilim içerir. Bu filme aşk filmi diyenin belki de kahvaltıda peynir ekmek yememesi gerekir. Kısacası bir adam ve bir kadın üzerinden mistik bir mekanda ilişki kuramının çözümlenmesi... Sonu ise benim için fazlasıyla muallakta.Bir kaçağın kaçamadığı bir kaçıklık sarkacı.

Hani belki de kargacık burgacık diyebileceğimiz baklava içleri gibi ama alabildiğine şerbet tadı da bırakmıyor değil. İzlerken rahatsız olmanıza rağmen geri duramıyorsunuz.
Kim ki-duk'un bu güzideyi 2000 yılında çekmiş olduğunu da hesaba katarsak milenyum karmaşası içerisinde bir yer açma adımı olarak da nitelendirebiliriz belki.

Lütfen mutlu mesut , sevgilinizin kollarında , yahut yalnız takılanlardansanız (benim gibi)
bi elinizde çayınız öbüründe pop corn'nunuz yerdeki minderin üstüne kedi gibi kurulup izleyin bu adamı,dünyanızı sarsmasına izin vermeyin ama onu sevin!

Basitçe Amerika'dan Dizi Adına Çıkmış En İyi Şey - The Wire

2008-09-04T04:06:00.000-07:00

Alan Moore da söylüyor bunu, sadece ben değil. Alan Moore da Watchmen'in yaratıcısı. İddialı gözükebilir ama izledikten sonra hak vermemek elde değil. Bu arada inanmayanlar şuradan Alan Moore'un söylediklerine bakabilirler.

Gelelim diziye. Dizi ilk sezonda Avon Barksdale isimli bir uyuşturucu satıcısının polis tarafından 'kovalanmasını' anlatıyor. Bunu yaparken çeşitli yollara başvuruyorlar. Bunların arasında suçluların telefonlarını dinlemek de var ki dizinin ismi de buradan geliyor. Ancak dizi öyle çok yüksek bir tempoya sahip değil. Havalı polisler, müthiş başarı hikayeleri yok. Ancak bunların aksine mükemmel karakterler ve sosyolojik gözlemler mevcut. Ayrıca olay örgüsü, oyuncu seçimi, orada yaşayan 'fakir' insanlar yani zencilerin jargonuna o kadar hakim biz dizi ki şaşırıp kalıyorsunuz. Hatırladığım kadarıyla bunun başlıca sebebi dizinin yaratıcısının bu insanlarla bir şekilde bağlantısı olması ve dizide yer alanların bazılarının hakikaten o dünyanın içinde gelmiş olması.

Daha önce bahsettiğim gibi dizinin maharetleri saymakla bitmiyor; mesela ilk sezonda Avon Barksdale ismine yoğunlaşan dizi ikinci sezonda bu hikayeyi teğetsel olarak işlemeye devam ediyor ancak peşinde oldukları adam bu sefer Frank Sobotka oluyor. Şimdi bu isimleri size saydığımda hiç bir anlam ifade etmediğini tahmin ediyorum ancak karakterleri tanıdıkça onları bir yakınınız kadar sevmeye başlıyorsunuz. Ve dizi olay örgüsü o kadar iyi işleniyor ki olaylarla hiç bir alakası olmayan insanlar iki sezon sonra başrolde olabiliyorlar, hiç bir şey boşuna yazılmıyor. Aynı anda bir kaç paralel öykü işleniyor ve bunları istediklerinde kesiştiriyorlar ve bu gelişmeleri hayranlıkla izleyebiliyorsunuz. Ayrıca her sezonda da farklı bir alandaki çürümüşlükle ilgileniyorlar. Liman işçileri, eğitim sistemi, politika...

Bu diziden bahsedip de Omar Little'dan bahsetmemek olmaz. Kendisi dizinin en ilginç karakteri. Tam anlamıyla bir 'öteki' simgesi. Zenci, suçlu, katil ve eşcinsel. Evet, böyle de ilginç bir karışım. Ancak bu izleyeni hiç rahatsız etmiyor ya da zorlama gelmiyor; o kadar doğal.
Dizinin dili de tam anlamıyla cnbc'de yayınlanamayacak kadar argo içeriyor. HBO dizisi olması itibariyla her konuda cesurlar.

Son olarak tek cümlede şunu diyeyim; devletteki yolsuzluklar, rüşvet, hasır altı, onursuzluk, dürüstlük, her zaman kötünün cezasını bulmadığı mükemmel bir karışım.

Coppola Ustasına Teknoloji Öğretiyor

2008-08-31T14:44:00.000-07:00

Belki hatırlarsınız Kurosawa amcamızın başı mali yönden sıkışmıştı da Coppola ve Lucas ona yapımcı olarak destek olmuşlardı, ortaya Kagemusha gibi bir film çıkmıştı. İşte yukarıda da çok hoş, Coppola ustasına yeni çıkmış polaroid makineyi gösteriyor, nasıl çalıştığını 'öğretiyor'.

Guy Ritchie mi Quentin Tarantino mu?

2008-08-30T13:32:00.000-07:00

Guy Ritchie gerçeği ile tanışmam, başlıktaki soru sayesinde olmuştu. Zamanın behrinde, ki bu 2000 lerin başlarına tekabul ediyor, okudugum bir derginin unlu bi arkadasımıza yaptıgı anketin sorusuydu. O vakitler sinema sanatı benim için bu kadar da derinlige sahip değildi. Bruce Willis en iyi aktordu, Quentin Tarantino ise Hulya Avsar'ın cok begendiğini soylediği Jackie Brown un yönetmeni idi. Guy Ritchie nin de bu yonetmenle karsılastırılan bir diğer yonetmen oldugunu o anket sayesinde öğrendik. Esasında postu yazma amacım Rocknrolla nın Grikamera prömyerini yapmaktı lakin Guy Ritchie nin de kişisel tarihimdeki yerinin genel izleyici üzerindeki yeri hakkında bir takım ipuçları vereceğini düşündüm. Oldukca yetenekli bir yönetmen oldugu ortada, lakin evliliği ve bazı tercihleri sevenleri için hep soru işareti olarak durmakta. Neyse biz sineması ile devam edelim; simdi bu guy ritchie denilen adam, kamerasina hakim, sucu ve sokagi gostermeyi seven biri. lock stock and two smocking barrels ve snatch den sonra bi miktar uzaklasti bu dumenden. revolver diye bir sey yapti ki esasinda dolu bir film olmasina ragmen izleyicisini pek tatmin etmedi. ama simdi geri donuyor. rocknrolla diyor, bole silah falan gostertiyor munzur munzur. gerard the leonidas butler i de yanina almis. ver elini londra ondan sonra, ade buyrun bakam:

Güldüren Cenaze

2008-08-17T00:17:00.000-07:00

Türkiye'de cenazede ölüm adıyla çıkan bu filmin orijinal adı death at a funeral. Yönetmeni Frank Oz. Son zamanlarda kara mizah adına yapılmış filmler arasında kayda değer bir çalışma. Bol bol klişe kullanımı var, sinema anlamında çok etkileyici değil ama komedinin ilk şartı olan güldürmek olayını yerine getirebiliyor.

Film kısaca, babalarını gömmeye hazırlanan iki kardeşin bir anda ortaya çıkan ve onlara şantaj yapan cücenin ortaya çıkmasıyla işlerin sarpa sarmasını anlatıyor. Filmde ağrı kesici hap yerine uyuşturucu alıp kendinden geçen, kaybettiği kızın peşinden koşan ve ilginç bir şekilde kendine güvenen loser, huysuz ihtiyar gibi bilindik ama yine de komik bir çok karakter var.

Aslında bu kadar arıza karakterin bir araya gelmesi uyuşturucu hap, ailede karşılıklı komplekslerin daha önce gündeme gelmemesi ve bunun cenazede ortaya çıkması gibi olaylar klişe gözükse de filme bir kez kendinizi kaptırırsanız bir çok anında kendinizi kahkahalarla gülerken bulabiliyorsunuz. O açıdan eğlenceli bir film. İzlemek lazım.

Popüler Olmak, İnek Olmak, Cool Olmak...

2008-08-08T02:43:00.000-07:00

Lise döneminde ben de severdim insanları kategorize etmeyi, hala da seviyorum gerçi. O zamanlar daha zevkliydi sanki, belki de daha masumane. Şimdi olayı dramatize etmek istemiyorum ama hayatın sıkıcı temposuna şahit oldukça lisenin dalga geçilen öğrencisi olmaya bile razıyım. kah güldük kah nostalji yaptık, konumuza gelelim. :)

The Breakfast Club seksenlerin ortalarında çekilmiş bir gençlik filmi. Artık klişeleşse de yukarıda saydığım özelliklere sahip bir grup gencin haftasonu ceza olarak okullarında bir sınıfta ders çalışmaya zorlanması sonucu birbirlerini keşfetmelerini, empati yapmalarını anlatan güzide bir film.
Yönetmeni de Evde Tek Başına serisinin yaratıcısı John Hughes. Bu amca yaklaşık 20 yıldır film çekmiyor ancak hala yazmaya devam ediyor. Yazdığı filmler arasında beethoven serisi, just visiting, drillbit taylor, ferris bueller's day off gibi ilgi gören eğlenceli filmler var.

Ancak tabi ki The Breakfast Club'ın yeri ayrı ve film artık klasikleşmiş bir kült statüsünde. Yarattığı orijinal karakterle, diyaloglarıyla, klişe gençlik filmlerinin aksine gençlerin sorunlarına gerçekçi bir şekilde eğilen oldukça da eğlenceli bir film. Denk gelirseniz kaçırmayın.

Anayı Karıştırmak Yok!

2008-08-08T01:59:00.000-07:00

Daha küçükken, mahalle arasında da yazılı olmayan bir kuraldır; anayı karıştırmak yok, herkese küfür et, ona etme. Böyle kutsaldır analar, sadece bu klişeyle açıklanabilecek bir olay da değildir hem. Aslında benim konum da anne sevgisi değildir.

İnsanoğlu öyle garip bir varlıktır, psikolojisi, bilinçaltı o kadar korkutucudur ki ahlak, toplum tanımaz bazen. Önüne durulmaz.
Oedipus kompleksi. İlk çağlardan beri var olagelmiş, adını bile mitolojiden almış, bir çok yazarın yapıtlarında rastladığımız bir tabu. Doğal olarak sanat camiasında da zaman zaman konu edilmiş. Shakespeare'in eserlerinde rastlanan ve günümüzden de popüler bir örnek vermek gerekirse Jim Morrison'ın the end şarkısından söz açılabilir. Ancak konumuz sinema.

Sinemada cinsellik bir istirmar konusu olabilecek kadar popüler bir unsur olmasına rağmen anne oğul ilişkisi(ensest) üzerine çekilen film sayısı pek fazla değildir. Kanımca en başarılılarından biri Louis Malle'nin Murmur of The Heart'ıdır. Cesur bir anlatıma sahip film, konu üzerinden de artık klişeleşmiş burjuva eleştirisi yapmaktan da geri kalmıyordu. Daha sonra akla gelen Bertolucci'nin la luna'sı var ve son zamanlardan ise fazla bir şey söyleyemeyen Hallam Foe'yu örnek verebiliriz. Son olarak da yazının sebebi olan Savage Grace.

Başrolde julianne moore'un çok iyi olduğu, yapı itibariyla ne olduğuna karar verememiş, biyografik öğeler taşıyan ve ensest öğesini biraz da popülist bir yaklaşımla ele alan, marjinal olma kaygısı taşıyan vasat bir film. Ancak daha önce de bahsettiğim gibi sinemada örneği az bulunan bir konu üzerine çekilmiş bir film olduğundan farklı bakış açıları kazanmak isteyenler için değişik bir deneyim.

Filmin konusu kısaca Tony'nin yaşam öyküsünü anlatıyor; eşcinselliğini, babasıyla olan ilişkisini ve tabi ki annesiyle yaşadığı gel gitler ve trajik son. Filmin gerçek bir yaşam hikayesine dayanması onu daha ilginç kılıyor ancak okuduklarıma göre senaryoda biraz değişikliklere gidilmiş. Bu değişiklikler de zaten filmin yönünü tahmin ettiğiniz noktaya çekiyor ve filmi 'ucuz'latıyor.

Yine de julianne moore'un oyunculuğu için bile göz atılabilecek bir film.

İbrahim Tatlıses

2008-08-06T13:53:00.000-07:00

80 li yıllarda 9 adet film çekmiş olan, 1952 şanlıurfa dogumlu yonetmen, senarist, prodüktor. filmlerinde ana temayı aşk, sınıf farklılıkları ve muzik olusturur. hayat hiçbir zaman toz pembe olmamıştır ibrahim in kadrajında. alt sınıfı alt sınıfın bakış acısından anlatır. yer yer mizahi ogeler de barındırır filmleri. kendisi de oyuncu olarak bir çok filminde yer almıştır.

Lars Von Trier ne demek istiyor?

2008-07-16T07:00:00.000-07:00

Aslında adı hep dogma akımıyla anılmış olsa da Lars von Trier iyi bir metin yazarıdır da aynı zamanda. Trier kendine has görsel dünyalar yaratmakta pek sıkıntı çekmedi, dediğim gibi dogma akımı sayesinde de bilinen ve sevilen bir yönetmen oldu. Ancak;

iyi bir metin yazarı dedik, ne demek bu?

Geçenlerde Tuncel Kurtiz'in bir röportajını okurken bir sözü aklıma takıldı:
"İyi bir senaryodan kötü bir film yapabilirsin ama kötü bir senaryodan iyi bir film yapamazsın"
Aslında bahsetmek istediğim olaya 'cuk oturan' bir söz çünkü yönetmenin o bahsettiğim görsel özgünlüğünün dışında yazdığı mükemmel senaryoları da unutmamak gerek. Breaking The Waves, İdioterne, Dogville aklıma ilk gelenler ve son olarak da yazımızın konusu olan ve bloğumuzun güzide yazarlarından vendetta the wonderkid'in daha evvel bizlere tanıttığı Direktoren For Det Hele var. İsmi bize pek bir şey ifade etmeyen, en fazla direktor de get hele gibi saçma sapan çağrışımlara sebep olan bu film aslında bence Lars Von Trier'in o bahsettiğim metin yazarlığının zirvesi. Neden mi? Anlatıyorum.

Görsel olarak olsun, bütçesiyle olsun mütevazi bir şirket komedisine benzeyen bu film (benzersiz bir şirket komedisi için bkz:The Hudsucker Proxy) oluşturduğu dramatik yapının farklılığıyla ve en önemlisi altmetniyle ziyadesiyle sağlam ve üzerinde kafa yorulmuş bir film.
Filmin konu kısmına hiç girmiyorum, isteyen buradan buyursun.

Şirkette patron ve patronmuş gibi yapan iki önemli figür var. Üçüncü kısım ise şirkette çalışanlar. Bu kurulmuş düzen günümüzle paralel olarak tam anlamıyla temsili demokrasi ve güç odaklarını göstermekle birlikte, içinde bulunduğumuz bilgi çağının da bir metaforu. Zira aynen filmde olduğu insanların nefretlerinin, isteklerinin ve en önemlisi aldıkları bilgilerin nasıl manipüle edildiğinin mükemmel bir metaforu. Nasıl ki burada patronmuş gibi yapan birisinin insanları inandırması ve bunun sonucunda patrona karşı oluşabilecek negatif tepkileri güdülemek bu kadar kolay, şu anda şu okuduğunuz metnin bile yazılı olduğu internetten aldığımız bilgilerin de manipüle edilmesi de o kadar kolaydır. Hatta düşünün ki ilkokulda öğrendiğiniz ülke tarihinizle ilgili size anlatılanların doğruluk payları ne derecededir bununla birlikte insanları politik anlamda ve zihinsel anlamda başkalarına karşı kışkırtmak ve istediğinizi yaptırmak ihtimali bu bağlamda ne kadar olasıdır?

İnsanlar Bush'tan nefret ediyor. Ancak tüm bu yapılanları yan tarafta fotoğrafı olan şu adamın planlaması ve bunu uygulamaya koyması sizce ne kadar mümkün? Bence çok mümkün gözükmüyor ancak bir kaç ay sonra yapılacak başkanlık seçimlerinde seçilecek yeni lider belki de Amerika'ya olan bu nefreti silip süpürecek, ancak bu planları yapan adamlar hala yönetimde olacak. Bush burada asıl patronun tuttuğu temsilden başkası değil ve Trier de bunu filminde mükemmel bir metinle anlatıyor.

İnsanların patronun başkası olduğunu öğrendiklerinde yüzlerinin aldığı ifadeyi düşünün, siz farklı mı olacağınızı düşünüyorsunuz?

The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford

2008-07-08T14:58:00.000-07:00

Vendetta the wonderkid'in uyarısıyla aklıma dustu ilk, hayat kısa, üşenme! And then, soforu karısıyla konusan bir hyundai h100, benim tek seritli yolda ters seriti kontrol etmem sebebiynen sag kalcama soyle bi hallendi ki thank god mesafenin uzaklıgı ve benim keskin kulaklarım bu birleşmeye mani oldu. Ölüm sanırım bayadır ilk defa bu kadar yaklastı. Lakin ben arayı acmak zorundayım, malum daha gencim. Sonra ve sonra en bi sevdiğim internet arkadasım dunya nın ölümün kokan nefesinden bahsetmesi, peşpeşe gelen medyatik sahısların ve uzak akrabaların ölüm haberleri ve benim 3 kısa gunde(yaz geldi gunler uzadı diyenlere bakmayın ben gecen baktım, hala 24 saat) bunları yasamam bunyemde herbiri ayrı ayrı habis ur halini alan usengecliği, ertelemeciliği, bugun olmaz haftaya gelciliği aldırmam gerektiğini bana hatırlattı. Tam yarın aldırırım dicektim ki bunun tedaviyi reddetmek oldugunun farkına vardım ve pek bi hosuma giden j. james filmiyle bu urların en buyuk semptonlarından biri olan actığı bloga post eklememe olayını telkinle yenmeye karar verdim. Yendiğime de inanıyorum. Bu yuzden buradayım. Bu usengeclik mevzuu bu kadar kısa anlatılacak bir şey değil ama üşengecim naapayım?

Sanırım bu kadar giriş yeterli filme donuyorum. Jesse James malum Amerikalı bi halk kahramanı, pokemonlara kadar girmiş bir figur. Brad pitt de malum Amerikalı bi halk kahramanı, dişilerimizin ruyalarına kadar girmiş bir figur. Bu ikisini birleştirmek de malum bi Amerikan işi, o da bu bloga kadar da girmiş bi iş.(bu sonuncusu pek olmadı) Yönetmen Avusturalyalı Andrew Dominik, onun nerelere girdiği hakkında pek bi fikrim yok ama daha once Eric Bana'lı Chopper'ı yonettiğini biliyorum. O da biyografik bi hikayeydi ve başarılı bir işti ki hem kendisi hem de Eric Bana sayesinde Hollywood'a geçiş yaptı. Yan roller ve yapım ekibi normal olarak baya kalabalık ve ben o kısma pek girmek istemiyorum, isteyen buradan bakabilir.

Oncelikle gorsel acıdan eşşiz bir filmle karsı karsıyayız. Her karesini muthiş bir estetik doyumla seyrettiğim baska bir film hatırlamıyorum. Bilemiyorum daha NBC seyretmedim belki ondandır. Mekan çekimlerinin yanında, şahıslara yapılan yakın çekimler de ortaya cıkan estetik kaygı izleyicide(burada bu ben oluyorum) muthiş bir şeylere tanıklık ettiği hissini bırakıyor. Destansı bir şeyler dondugunu hissettiriyor. Jesse james in Amerika'da ki konumu da sanırım bu tarz bir anlatımın secilmesinin ne kadar dogru bir tercih oldugunu ya da bu konum sebebiyle boyle bir tercihin yapıldıgını gosteriyor. Tabi ki bu gorsellik içinde Jesse James bambaşka bir yerde. Can dostum guzel insan Jef Castello nun yorumuyla tanrısal bir bakıs var kendisine. Ona hayran olmamak, duygularını aldırmakla mumkun anca, onu da yapabilecek bir tek Jason Bourne u tanıyorum, o da uzaktan.

Oyunculuga gelirsek, filmi izleyen herkes gorecektir ki Casey Affleck ya feci super bir oyuncu ya da gerçek hayatta baya ezik bir tip. İlk secenek akla daha yatkın sanki. Brad Pitt varolan karizmasının yanina Tombstone siyahlarini ve goz altı torbalarını ekleyerek tam bir idole donusmus. Oyunculugu da vasatın ustunde. Aslında oyunculuk yorumlamakta pek iyi değilim ama nasıl diyeyim falsosunu gormedim. Benim en cok hosuma giden ise Frank James karakteri. Boyle koylerde olur, herkesin danıstıgı sert amcalar, dayılar. Sozlerinden kimse cıkmaz ve buyuk saygı gorurler. Heh işte aynen onlar gibi bir dayı bu ve bence muthiş canlandırılmıs. Bıyıgı, tavrı, edası ile en cok aklımda kalan karakter oldu. Daha da uzun bi sure kalacak, yerimiz bol Allaha şükür.

Film, hikaye bazında izleyiciye kendisini şaşırtacak bir şey vadetmediğini daha bastan ismiyle deklare ediyor. Son donemde bir cok film artık bu yolda. Hikaye den cok durumlar one cıkıyor. Karakterlerin tepkileri, yolculukları artık daha bir on planda sanki. j.j. de bu tayfadan. Gerisi filmin içinde saklı, isteyen açsın kutuyu.

Tabi muzikler var birde. The Proposition ile sinema işine ikinci kez senarist kimliğiyle ilk kez western tagi dahilinde kayıt olan Nick Cave, filme bir adet cameo ve bir cok guzel parçayla hizmet ediyor. Nick Cave in muziğine aşina olanlar zaten daha tren soygunu sahnesinden kendisinin kokusunu alacaklar, elinde gitariyla gozuktugu vakit ise bi kedi gordum sanki diye bagıracaklardır. Fazla bagırmasınlar, sarkılar cok guzel, kacırabilirler.

Velhasıl kelam (muthiş bir baglama aparatı bu kelime) ayıla bayıla izlediğim bir film oldu. Sırada bekleyen filmlere ayıp olmasa cevirip cevirip izleyeceğim. Sizde izleyin.

Memento

2008-07-06T16:10:00.000-07:00

Kimin dostu,kimin düşmanı olduğunun dahi ayırdına varamayan acizlikte,bir adam.
Hafızası ona türlü oyunlar oynarken kendini korumak adına aklındaki "kendi savunmasını oluşturan" düşünceleri cümleleştirerek not eder. Ve bu notların başına "Bunun dövmesi yaptır." yazar.
Evet,tek dostu kendi vücududur,hayatını vücuduna yazdırır,anılarını...
Dışarıda bir yerlerde hayatın gerçekten varolduğuna inanmak için "anılara" olan ihtiyacını vurgular.

Jonathan Nolan'ın "Memento Mori" adlı kısa hikayesi baz alınarak senaryolaştırılmış.
Filmin yönetmeni Christopher Nolan.
Başrollerde Guy Pearce ve Carrie-Ann Moss var.

Mallrats

2008-07-06T15:59:00.000-07:00

Kızarkadaşları tarafından terk edilen iki kafadarın alışveriş merkezinde kendilerine bir sığınak araması üzerine çekilmiş bir komedi.
Filmde "My name is Earl" deki Jason Lee ve Ethan Suplee ikilisi abi kardeş olmadan önce de güzel işler çıkardıklarını kanıtlıyorlar adeta. Bir de Jason Lee'nin Marvel Comics'in yaratıcısı Marvel amcamla geçen bir diyaloğu vardır ki tadından yenmez!

Love in the Afternoon

2008-07-06T15:51:00.000-07:00

Audrey Hepburn'ün kirpiklerinizde donmuş bir gözyaşına benzeyen duru ve hüzünlü yüzüne sizi hayran bırakan,en az yüzü kadar güzel olan harikulade oyunculuğuyla harmanladığı bir klasik.
Gary Cooper ve Maurice Chevalier'in de ona katılmasıyla sıkılmayacağınız bir seyirliği garantiliyor sizlere yönetmen Billy Wilder.

Garden State

2008-07-06T15:41:00.000-07:00

Gerek müzikleriyle,gerek renkleriyle insanı garip bir şekilde mutlu kılan ve bir süre öyle bırakan bir film.Scrups dizisinde doktorculuk oynayan Zach Braff yönetmeni.
Natalie Portman ve Peter Sarsgaard ona eşlik ediyorlar.
Bu filmi bir kış günü izleyip iliklerinize kadar ısınabilirsiniz.

Dick Tracy

2008-07-06T15:28:00.000-07:00

Warren Beatty'nin yönetip de başrolünü oynadığı filmde ona;Al Pacino,Dustin Hoffman,Madonna,Glenne Headly,Kathy Bates eşlik ediyorlar.
Chester Gould'un çizgi romanından uyarlanmış bu filmde,güçlü bir gangstere diş bileyen polis departmanına bağlı olsa da biraz başına buyruk takılan dedektif'in hikayesini izliyoruz.
Film çekim atmosferi ve oyuncularıyla sizi kapıp götürüyor.

Altered States

2008-07-06T14:48:00.000-07:00

1980 yapımı bir Ken Russell filmi.Paddy Chayefsky'nin romanından beyaz perdeye uyarlama.

İnsan soyunun maymundan geldiği konulu teoremin,kek tarifi gibi uygulamalı pişirimini görüyoruz.Bir bilim adamının kendisini bir tankere kapatarak farklı bir türe dönüşebileceğine olan inancını,pratiğe dökme çabasıdır anlatılan.Başroldeki William Hurt

harika bir iş çıkarmış.

Direktoren For Det Hele

2008-07-06T14:31:00.000-07:00

Lars von trier harikası bir absürd komedi...

Filmdeki anlatıcı iyi bir etki bırakıyor üzerinizde. Broker 5 lakablı ekibin bir patronu var ve bu patron onlara kendini bir iş arkadaşı olarak tanıştırıyor patronluk yapmayı beceremeyen değil patron olarak görünmeyi beceremeyen bir patron bu işleri el altından yürütürken çalışanlarına kendisinin amerika'da yahut şurda burda olduğunu söyleyip ara sıra onlara mail atıyor. Patronları hakkında bildikleri kısıtlı olan işçiler bir gün patronlarının onlara patronluk taslasın diye tuttuğu patronların patronu ile tanışıyorlar ve gizli patron broker 5'ı arkasında bırakarak şirketi danimarkalı birine satmayı planlarken,patronların patronu nam-ı diğer aktör parçası gambini olaya el atıyor ve danimarkalı ona en güzel bir şekilde " midebulandırıcı duygusallığın için teşekkürler" diyor. Derken işler çözümleniyor patronların patronu oyunculuğunu asıl patron da saman altından yürüttüğü suları açıklıyor film biterken yönetmen alçakgönüllülükle (bana göre) özür diliyor seyirciden;daha azını ve daha fazlasını bekleyenden...

Voksne Mennesker

2008-07-06T14:27:00.001-07:00

Yumuşacık bir film , siyah beyaz bir hikaye , iki dost, biri tuhaf bir klinikte çalışıyor(Morfar) diğeriyse(Daniel) duvarları boyama gibi bir işle meşgul... Klinikte çalışan,şişman olan,aynı zamanda hakem olmak istiyor ama namümkün çünkü şişman,unlu mamüller satan bir dükkanda çalışan bir kızı seviyor ama kıza bir türlü söyleyemiyor bir gün duvarboyayıcı arkadaşıyla gidiyorlar fırına,şişko arabadan inip dükkana giriyor,o sırada kızın kafası iyi,anlarsınız işte almış bişiler,şişko girer girmez ona cilveli cilveli bakıyor ve sanırım seni seviyorum diyor,şişko kızarıp kaçıyor sonra boyayıcı giriyor içeri kızdan bişi istiyor satın almak istediği falan yok öylesine... Kız verirken başı dönüyor ve kusuyor bunun üstüne Daniel,Franc'ı evine götürüyor.
Daniel,Franc'ı evine bırakıyor ama Franc onu bırakmak istemiyor Daniel'de o iyice uyuyana kadar bekliyor.Daniel,Franc'la buluşacakları kafeye önceden gidip garsona Franc'a nazikçe onun gelmeyeceğini söylemesini ve bir kahve vermesini söyleyip kahve için biraz para veriyor ve çıkıyor bir hışım yüzü asık biraz yürüyor. Franc kafeye giriyor garson bir şeyler geveliyor tam o sırada Daniel içeri dalıp adamı yolluyor ve Franc'a bir hastalığım var diyor başım ağrıyor midem bulanıyor vs vs Franc gülümseyip şöyle diyor "Belki de dünyanın en yaşlı hastalığıdır.". Daniel de "Verem mi?" diye soruyor. Franc onu öpüyor ve şöyle diyor "Geçti mi?".
Daniel şişko arkadaşıyla arasını iyileştirip diğer yandan da Franc'ın büyükannesiyle tanışmaya gidiyor.Franc büyükannesine bir şey almak için evden çıkınca kadın ölüyor.Elinde poşetle dönerken ambulansı görüyor Franc yolun ortasında,ağlamaya başlıyor Daniel'de onu yatıştırmaya uğraşıyor.İlişkileri devam ederken Franc hamile olduğunu öğreniyor ve doktora gitmeye zar zor razı oluyor Danielcik.Daniel'in küçük beyaz arabasıyla giderlerken köprü geçişi duraklıyor o sırada cama yaslanmış uyuyan Franc'a bakıyor Daniel ve hikayemiz bir kaç saniyeliğine renkleniyor.Duygusal bir bakışla evet film orada bitmeliydi diyorsunuz enfes bir son,sonsuz bir son olurdu belki de diyorsunuz ama devam ediyor film.Sonunu merak edenlere izlemelerini öneririm.

resimler

5. Akbank Kısa Film Festivali

2008-07-05T04:02:00.000-07:00

15-25 Aralık tarihleri arasında bu yıl 5. kez gerçekleşiyor.

Festival için kısa film başvuruları şimdiden başladı (son katılım tarihi 13 eylül 2008) :

www.akbankkisafilm.com / www.akbanksanat.com

Yalnızca izleyici olmaksa amacınız:

Akbank Sanat :

İstiklal Caddesi Zambak sok.

No:1 34435 Beyoğlu-İstanbul

0212 252 35 00 / 01

Not:Tüm gösterimler ücretsizdir,gösterimden yarım saat önce gidip danışmadan davetiyenizi almanız yeterli.

Türk Sinemasında Bir Gömülü Hazine – Otobüs

2008-06-14T01:56:00.001-07:00

Kimi kaynaklara göre 1974 yılında çekimlerine başlanan bu film yapım süreci ve içeriği itibariyle Türk sinemasının en ilginç ve kayda değer filmlerinden bir tanesidir. Dişçi eskisi bir yönetmen olan Tunç Okan, denkleştirdiği paralarla kendi başına bir film çekmek istemektedir ve bunu otobüs filmiyle mükemmel bir biçimde başarır.

Filmin hikayesinden kısaca bahsetmek gerekirse ufak bir türk işçi topluluğu Almanya’ ya çalışmaya götürülme bahanesiyle bir otobüse bindirilir ve yolculuğun sonunda İsveç’ e getirilerek bozuk paralarına kadar soyulur. İroni budur ya dolandıran da kendilerindendir, o da bir Türk’ tür. Sonrasında anlatılan bir yabancılaşma ve kapitalizm eleştirisidir. Daha da derinde aslında kapitalizmin getirdiği eşitsizlik ve kültürlerin arasında gittikçe büyüyen uçurumdur. Ayrıca değişen ahlak anlayışı da bunun bonusudur.

Filmde Tunç Okan başroldedir ve geriye kalan oyuncular ise Tuncel Kurtiz dışında amatördür. Belki de bu amatör ruh sayesinde filmdeki oyunculuk ta üst düzeydedir.

Dönemi için oldukça cesur bir anlatım içermesine ve sağlam bir senaryoya sahip olmasına rağmen film zaman zaman ucuz milliyetçi söylemlerin sözcüsü olmaktan geri durmadığı gibi bunu kör parmağım gözüne şeklinde yaptığından da anlatımın ahengi de bozulmaktadır. Ancak yine de ortada mükemmel bir üslup ve ne yaptığını çok iyi bilen bir yönetmen vardır ki filmin sonlarında Tunç Okan’ ın girdiği pavyon tarzı (peep show?) bir yerde insanların ahlak anlayışının farklılığının hem onun yüzüne hem de bizim yüzümüze tokat gibi indiği sahnelerde oluşturduğu o sürreal atmosfer mükemmeldir.

Ek olarak Tunç Okan’ ın filmin genelinde yakaladığı mükemmel ritm ve kurgudaki ustalık ayrıca takdire şayandır. Ne de olsa senaryo da çok fazla diyalog yoktur ve yönetmen geniş ve orta planlarla otobüsün o kalabalığın arasında kalışını mükemmel resmeder ve derdini çok fazla söze gerek bırakmadan anlatır ki takdir edersiniz Türk sinemasında çok alışık olmadığımız bu durumdur bu.

Filmle ilgili bir başka güzel detay da müzikleridir. müzikler Zülfü Livaneli’ ye aittir ve atmosferle çok iyi uyum sağlar. Ayrıca müzikler bağlamadan keman kullanımına kadar çeşitli ve etkilidir.

Her ne kadar günümüz için çok yeni şeyler söylemese de ve teknik olarak çok yeni gözükmese de otobüs Türk sineması adına keşfedilmesi elzem olan önemli bir politik kült filmdir.

A Bronx Tale OST

2008-06-10T14:34:00.000-07:00

Robert De Niro nun ilk yonetmenlik denemesidir A Bronx Tale. Oyuncu olarak da hizmet eder filme, ayrıntılara buradan bakabilirsiniz.
Filmin mukemmel bir başlangıç jeneriği var ve bu sayede daha filmin hemen başında kulakların pasını sileceği anlaşılıyor ost nin. Nights In The White Satin, Tell It Like It Is gibi klasikler var albumde. 60lar - 70 ler ve daha bir sürü şey. Dinlenmeli dinletilmeli. torrent linki vermiyeceğim, emeğe saygı. Ben buldum sizde bulun.

Liste için şöyle alalım sizi.

Dead Man

2008-06-08T08:07:00.000-07:00

-----Spoiler -------

"Some are born to sweet delight

Some are born to endless night." William Blake

Filmin yazarı ve yönetmeni Jim Jarmusch.

Şair William Blake'yle (Johnny Depp) aynı ada sahiptir bu filmde.

Blake bulunduğu şehirden bir kasabaya çalışmak ve oraya yerleşmek üzere trene biner.Trende tuhaf bir adam vardır.Gittiği yerin ömrünün "son durağı" olup olmadığını sorar ona.Blake adamı çok önemsemez ama azcık da olsa gerilir.İş görüşmesine gittiği fabrika da bir tuhaftır.Nihayet kendisiyle görüşeceği adamı bulur fakat adam ona birini zaten işe aldıklarını söyler.Ve bu adam John Hurt 'tür.

Daha sonra Kasabanın kabadayılarından birinin kızını kapar.Kabadayı nam-ı diğer Gabriel Byrne gece ikisini basar ve William Blake'e bir el ateş eder ve fakat kız Blake'in önüne atladığından ölür,kurşun onun bedenini aşıp Blake'e saplanır fakat ölümcül bir yara değildir.Blake kıza ait silahı yastığın altında bulur -kız ona daha önce göstermiştir yahut Blake bulmuştur,hatrıma düşmedi- ve kabadayıyı öldürür.Kendi kurşun yarası kanarken bizimki kıza ait olan silahı alıp camdan atlar.Dışarıda başı boş bir at bulur ve ormana doğru yollanır.Kabadayı'nın babası olan John Dickinson(Robert Mitchum) kasabanın nüfuslu adamlarındandır ve oldukça iyi gelirlidir.Civardaki en vahşi kanun kaçaklarını,adamımız Blake'in peşine salar.

Blake olaylardan habersiz bir şekilde ormana doğru ilerler,uyandığında bir nehir kenarındadır.Atını görür ve rahatlar ve fakat tuhaf bir adam eğilmiş ona bakıyordur.

William Blake: What is your name?

Nobody: My name is Nobody.

William Blake: Excuse me?

Nobody: My name is Exaybachay. He Who Talks Loud, Saying Nothing.

William Blake: He who talks... I thought you said your name was Nobody.

Nobody: I preferred to be called Nobody.

Nobody: Do you have any tobacco?

William Blake:I don't smoke.

Nobody: Stupid fucking white man.

şeklinde ilginç diyaloglar ortaya çıkar bu karşılaşmadan.Nobody,Blake'i William Blake'in ruhu sanmaktadır ve onun aslında ölü olduğuna ve bir sebep için bu dünyaya tekrar geldiğine inanmaktadır.Blake bir adamı öldürdüğünü ona anlatır sebebi adamın onu öldürmeye teşebbüs etmesidir.İlerleyen zamanda kanun kaçaklarıyla karşılaşırlar.Blake'i aradıklarını fark edince kaçmaya başlarlar.Daha sonra Nobody Blake'e onları öldürüp ruhunu huzura kavuşturması gerektiğini söyler.Böylece şair ruhu huzuru bulacak ve Blake ölecektir.Çatışma sırasında Blake yeniden yara alır.Nobody onu bir kano'ya bindirir ve nehre salar.Bu onun son yolculuğudur.

----- Spoiler -------

Women In Love

2008-06-08T06:10:00.000-07:00

İyi bir kitap uyarlaması diyemeyebiliriz filme belki ama Ken Russell'ın yerinde duramayan zihni acayip sahneler eklemiş kitaptan bağımsız olarak filme.

Sahnelerin labirent izlenimi verdiğini düşünüp kan ter içinde kaldığım oldu,karmaşasından değil dolaylılığından.

Alan Bates gibi Glenda Jackson gibi harikalarla da tanıştırıyor sizi film.

Konusuna gelirsek "aşk" üzerine acıtasyon bir şey beklemeyin.İki kız kardeş iki adama aşık olurlar ve fakat nihayetinde bir tanesi mutlu çıkar işin içinden.Diğeri içinse bu bir hezeyandır.Kitapta kapital düzen ve fabrika yönetimi hakkında da bazı ironiler var fakat film daha çok bir parodiyi andırıyor.Ne diyelim,iyi seyirler.

Darkly Dreaming Dexter

2008-06-08T05:17:00.000-07:00

Başlarken diziye akıl babalığı yapmış olan kitabın yazarını anmak isterim:

"Eğer gözler ruhun pencereleriyse,keder kapısıdır." Jeff Lindsay.

Şimdi asıl konumuza geri dönelim;showtime kanalı tarafından Amerika'da gösterilen dizi,ülkemizde e2 tarafından yayınlanmakta.Şu sıra sezon arasında dizi ve hayranları oldukça merakta...Özetlemek gerekirse Dexter Morgan,Harry adlı bir devriye polis tarafından evlat edinilmiştir,üvey kardeşi Debra ile aralarında öz-üvey kavgası olmadan,gerçek kardeşler gibi kavga ederek serpilirken evlatlar.Harry Dexter'da bir şey fark eder.Bu şey "Öldürme İçgüdüsü"dür.Ve Dexter'da oldukça yoğundur çünkü Dex üç yaşlarındayken annesinin -muhtemelen- bir çete ile sorunu olması sonucu,çete üyeleri kadını elektrikli testereyle keserler Dexter'ın gözleri önünde ve çocuk annesinin kanları içerisinde,polisler onu oradan çıkarana kadar,bekler öylece.Dizinin ilerleyen bölümlerinde Dex bu olayı ince ayrıntılarına kadar hatırlayıp geçmişi ile ilgili derin bir yolculuğa çıkacaktır fakat şimdi biz Harry'nin Dexter'daki "öldürme içgüsü" için ona bulduğu alternatif çözümle tanışalım.

Dex zeki bir çocuktur ve Harry ona bazı kurallar öğretir.Bunlardan ilki öldürmek için kurbanlarının bunu haketmesi gerektiği vurgusudur.Tabii ki katillere göre kurbanlar ölümü her zaman için hakeder diyebilirsiniz ama şuna dikkat edelim ki Dexter bu bahsettiğimiz "ölümü hak etme" hususunda ince eleyip sık dokumadan bu işi yapmama konusunda ağır bir eğitimden geçmektedir.Ve kurbanıyla ilgili somut verilere ulaşana kadar pusudadır.

Harry'yi kaybedince Dex onun kurallarıyla yaşar ve bu kuralların onun için önemini kavrar.Miami Polis Departmanında kan analizcisi olarak işe girer.Kız kardeşi Debra'da onunla aynı birliktedir.Görevler sırasında Dex bazen kurbanlarıyla tanışır.Ve onları titizlikle öldürmeden önce sorgular.Bir cerrah gibi sakin,soğuk ve titremeden doğrar ve her birinin yanağından bir damla kan alıp lam-lamel arasına sıkıştırarak evinde sakladığı tahta kutu içine saklar.

Hayat Dexter için öldürme üzerine kuruludur.Kan onun en büyük tutkusudur.Ve tabii Dexter'ın önemsediği şeyler de vardır.Kız kardeşi ve sevgilisi Rita gibi...Duygusuz olmasına rağmen ruhsuz değildir bir nevi.

Dizinin henüz 2 sezonu çekildi ve 3.'sü yolda eylül'de kanseverler olarak bayram edeceğiz.Yanlış anlaşılmasın içimizdeki potansiyel katili uyandırmak değil hedefimiz;onu öldürmek.Cılkı çıkmış ajan dizilerinden artık bunalmaya başladıysanız "dramatik" bir alternatif bu,iyi seyirler.

note:Dexter-Michael C. Hall

Last Days

2008-06-08T05:05:00.001-07:00

Bağımsız Sinemanın en tanındık ve en baba simasıdır:Gus Van Sant.

Nirvana grubunun solisti merhum Kurt Cobain'in son günlerini kurgusal-drama olarak çekmiş.

Film oldukça ağır aksak ilerlemesiyle beraber yer yer kafanızda istenmedik soru işraretleri bırakıyor ve ben biraz "kopuk" buldum sahnelemeyi.Başrol oyuncusu olan Michael Pitt kendi grubuna ait bir parçayı çok güzel yorumluyor ayrıca bir de çok gaz bir davul solosu var filmde.

Naked

2008-06-08T04:12:00.001-07:00

Bilgilendirme Faslı:

Yönetmen ve Senarist=Mike Leigh

Başroldeki Halişahane hinkenevirim=David Thewlis

Film 1993 yapımı bir ingiliz-psikodraması.

Önyargılanma Faslı:

Beğenmemeniz için hiç bir sebep yok,ağır aksak kırıyor film aklınızdaki tabuları ve fakat yenileri de oluşabiliyor zamanla.

Özet Faslı:

Yaşadığı şehirde bir kızı tecavüz ettiği için aranan adam,başka bir şehirde yaşayan eski kız arkadaşının evine kaçar.Fakat sürekli mekan değiştirmektedir.Nihayetinde tekrar başladığı noktaya döner.Fizikteki vektörel kanun gibi aslında hiç bir yere gitmemiş kabul edilir.Diyaloglarda oyuncu David Thewlis'in kendi karakterine eklemeler yaptığı duyumlarım arasında ve buna inanmamak gelmiyor içimden.Filmle ilgili son bir anektod da şudur ki:kırılgan yapıdaki "kırıcı" insanların güzel bir tanımlamasıdır film.

Note:Bir de bu David Thewlis'in bir kankası var Gary Oldman;işte bu halişahaneyi de bir tadmak lazım.

Mad Men - Delilerin Delisi Don Draper

2008-06-08T03:39:00.000-07:00

Sopranos dizisinin yazarından olmasıyla dikkati çeken ancak farklı sebeplerle de ilgiyi hak eden bir dizi. Öncelikle bu dizi son zamanlarda ortaya çıkan dizi çılgınlığında farklı bir yerde duruyor. Çoğu kişinin lost, prison break gibi dizilerde bulduğu o yüksek tempo, gizem, olağanüstü olaylar bu dizide yok. Bu dizinin en önemli kozu don draper karakteri. Fonda ise 60' ların Amerika' sı ve gelişmekte olan bir reklamcılık sektörü var. Buradan bakıldığında bir 'dönem' dizisi olarak da bakılabilecek mad men bu yapımlardan beklenen kalburüstü bir sanat yönetimini layıkıyla yerine getiriyor.

Don Draper karakterine geri dönersek kendisi karizmatik, yalnız ve gizemli bir karakter. Dizi olmanın avantajıyla her bölüm farklı açılımlarla zenginleşen karakter yapımın en çekici yanını oluşturduğunu söylemiştik, bir daha söylemekte zarar yok nakarat misali. Ayrıca kendisinin eşi -başarılı ve güzel kontenjanının en misinden bir january jones- ve pete campbell ile yaşadığı egosantrik savaşlar ve gel gitler senaryonun göze çarpan başarı faktörleri. Şimdiye kadar 1 sezon yayınlanmış dizi, yaz aylarında 2. sezonla tekrar ekranlara geri dönecek. Özellikle çıtır çerez gibi tüketilen dizilerin yanında kıymeti bilinmesi gereken bir kaju fıstığı hatta trüf mantarı, herkese tavsiye ediyorum.

Barry Pepper

2008-06-08T03:18:00.000-07:00

Cogumuz onu dua okurken indirdiği Almanlar sayesinde tanidik. Saving Private Ryan ile yapti cikisini. Hemen ardindan Tony Scott un Enemy of The state i geldi. Arada bir kac macera aksiyorn falan derken en son The Three Burials of Melquiades Estrada ile A sinifi aktor cizgisinin dibine yanasti. Ama tercihleri karakter oyuncusu olacagım ben diyor. Aktor surati var adamda bi kere. her mimik belli ediyor kendini. Yolu acık, repliği bol olsun.

Bu arada filmleri arasinda favorim vin diesel le oynadigi knockaround guys dir. Bakmayın siz imdb puanına. Seyredilmesini salik verebilirim.

"500, tam 500 kavgadan sonra şunu ogrendim" (ya da bunun gibi bir sey, vin diesel dillendiriyor)

Josh Brolin

2008-06-08T03:16:00.000-07:00

Ust uste seyrettiğim iki kalburustu filmde de gorunce ilgimi neşretti. Kimdir necidir diye bakıyım dedim, sadece 2004 de üc kendine has uslubu olan yonetmenin üç ayrı filminde oynadıgını gördüm. Oyunculuguna diyecek soz bulamıyorum, No Country For Old Men de javier Bardem daha one cıkmış gibi gozukse de bunun nedeni karakterinin ilginçliği. Bunun karşısında Josh Brolin daha duz bi karakteri canlandırıyor ve bunu hiç açık vermeden yapıyor. Özellikle geceleri aniden sakince fırlayısları cok hosuma gitti. Ust duzey bir karakter oyuncusu, daha da iyi yerlere geleceğini düşünüyorum.
2007 yılında oynadıgı filmler:

1. American Gangster - Ridley Scott
2. In the Valley of Elah - Paul Haggis ( Crash ile aldıgı Oscarı tatmin etmiyor beni, saymadım kendisini koca yönetmen diye)
3. Planet Terror -Robert Rodriguez
4. No Country for Old Men - Coen Kardeşler

2008 de Oliver Stone ve Gus Van Sant için kamera karsına geçmiş-geçmeye devam ediyor. Su yonetmen skalası bile ne denli değerli bir oyuncu oldugunu gosteriyor. Bir adet de X diye kısa filmi var. Yazmış yonetmiş, bu da trivia olsun.
(Babasından bahsetmiyorum, torpil yok, torpil yok...)

Breach

2008-06-07T16:56:00.000-07:00

Basrolunde hain olarak Robert Hansen'in oldugu ABD nin en buyuk casusluk olaylarından birini anlatıyor bsplayer bu sefer. Filmin basrolunde ise bay karakter Chris Cooper oynuyor. Ryan Philippe ve Laura Linney de filmden para kazananlar arasında. Ajan - Casusluk filmlerinin paranoyak havasının arkasına alıyor Breach fakat sonunun bilinmesi (film bunu bildiğinizi varsayıyor, bende oyle) bu paranoyaklıgın heyecan unsuru olmasını engelliyor. Oyunculukları ve dramatizasyonu bi kenara bıraktıgımız vakit bir belgesel oluyorsa Breach, bu paranoyak hava da bu belgeselin sundugu verilerden birine dönüşüyor. Buradan hareketle duragan yapı, heyecan kartını da kaybediyor ama oyunculuk gibi bir kaleye sahip film ve kalede Chris Cooper var. Bu bahsettiğimiz duragan yapısına ragmen sıkmayan, ture aşina olanlar için doyurucu, yönetim acısından da yeterli ve gosterişsiz bir film. Oyunculuklar Ryan Philipp dısında ust duzey, ozellikle Chris Cooper amiyane tabirle yardırıyor. Zeki adam tafraları, etrafına duydugu güvensizlik, iyi aile babası piskopatlığı ve kırmızı gözleriyle(en sonda) Robert Hansen'i Robert Hansen den daha iyi oynuyor. Genç oğlan bilemiyorum niye böyle hissettim lakin inandırıcılıgını yeteri kadar saglayamıyor, belki de soylediği yalanları, takındıgı tavırların sahteliğini bilmemiz buna sebeptir ve ben oyunculugu bu baglamda yanlıs okuyorum ama rahatsız edici bi taraf var onun farkındayım. Senaryoya da ajanlarımızın eşlerine ve ilişkilerine ustunkoru baktıgı için bi yarım artı verip sona geliyorum. Soguk savas, casuslar, istihbarat falan kapsama alanınızda ise zevkle izleyebilirsiniz filmi.

Giden Reji'ye saygılarımla

2008-06-07T04:23:00.000-07:00

Bir kadın ve bir adam üzerinden traji-komik hikayeler...

Bir yönetmenin aynı zamanda başka işlere de el atması kimi zaman kaçınılmazdır,özellikle de yaptığı işin üstüne çok titizleniyorsa.

Aslında kendisini sadece iki filmiyle tanıdığım bir yönetmenden söz ediyorum:Billy Wilder.

İzlemiş olanlar için nostalji faslı şimdi de,izlememiş olanlar için de fazla ayrıntıya girmeden özet diyelim;hadi buyrun:

İrma La Douce(Sokak Kızı İrma) :

Shirley Maclaine ve Jack Lemmon ikilisini başrolde izleyeceğiniz bir film bu.Paris'in sokağında geçer hikaye;sokak kızlarının iki sıra halinde sokağın iki ucunda dizildiği bir sokaktır burası.Ve sokağın başında karşılıklı iki mekan vardır.Bir bar ve sokağın karşısında bir otel.Sokağa yeni atanan bir polis durumu fark edince bütün kadınları toplayıp emniyete götürür,sokağın karşısındaki bardaki kabadayılar büroya tehdit savurup "kızları salmalarını" söylerler.İş bu sebeple mazbut polisimiz işten atılır ve asıl hikayemiz başlar.Sokak kızlarından biri olan İrma'ya aşık olur bizimki.İrma kabadayıların en güçlüsünün kızıdır.Kabadayıyı alt etmek pek de zor olmaz polis için ama İrma'yı yaptığı işi bırakıp yalnızca kendisiyle beraber olmasına ikna edemez.Bu yüzden de tuhaf işler açar başına.

The Apartment(Garsoniyer):

Bir şirketin büro elemanı,şirketin asansöründe çalışan kıza aşık olur bu defa.Fakat,kız kıdemli elemanlardan biriyle aşk yaşamaktadır.Büro elemanı evini bu kıdemli elemanlara kiralamaktadır,kendi evleri gibi kullanıp kızlarla meşk etmeleri için.Karşılığında onlardan para alıp bir nevi işinde alamadağı zammın acısını çıkartmaktadır.Kızla aralarında geçenler ise izlenilmeliktir anlatılmalık değil.Yani hayatımda izlediğim en sıcacık filmlerden.Sokak Kızı İrma'dan bile daha pamukumsu.Yine Shirley Maclaine ve Jack Lemmon ikilisi başroldeler.

Trip

2008-06-06T07:21:00.000-07:00

Lumiére fabrikasından cıkan işçiler elbette bilmiyordu olayin bu raddeye gelecegini. Ilk once sessiz kardesleri ile beraber aya giden o makyajli deli geldi. Fransa nin acik agizlar nedeniyle les gibi koktugu gunlerdi bunlar. Tepeden bakinca sol tarafta kalan Potemkin zirhlisina dolusmus kalabaliklara karsi ayni bakis acisiyla sagda dikelen buyuk diktator gulunc bir sekilde dis biliyordu. Yeni dunya ise yurttas Kane in cingozlugu yuzunden kaynarken bir kisim maceraperest de Malta Sahin inin pesinden sonu belli olmayan bir maceraya daliyordu. Cok sey bilen adamin ise basi her zamanki gibi dertteydi. Oysa ki serseri asiklar oyle miydi? Doguda yedi samuray karin tokluguna calisirken, batida iyi kotu ve cirkin zengin olacagım diye sari topraklarda at suruyordu ama kuzeye giden en kisa yol tabiki de kuzeydogudan gecmiyordu. Bu sirada New York ta bi apartman dairesinde son ses The End caliyordu kapi ziline asilan kizgin komsuya kim o kapimi calan derken J.R. Bunlardan bir miktar uzakta, Beyaz Saray da bombalarin da sevilebilecegini soyluyordu doktor, garip bir ask ile. Kizinin dugununde kendisine gelen hicbir istegi geri cevirmeyecegini soyleyen baba o gun de sozunde durmustu, benim yolum bu diye mirildanan kadife sesli istedigini elde etmisti. Taksi soforleri her zamankinden daha agresifti o zamanlar. Vietnam derlerdi, hep Vietnam yapti bunlari boyle. Tabi bir de rahati kendine batan enteller vardi, Manhattan in ucra apartman koselerinde. Ucuncu turle de bu zamanlarda tanistik ama o da gitti gucun tarafini secti. Jaws denen bi meret ise cynophobia yi bi adim daha one goturuyordu. Kiyameti yasayan askerlerin anlattiklari da bi kulaktan girip bir daha hic cikmamacasina icerde kaliyordu. Boksorlerin en kizgini ringte bogalar gibi dovusurken, kubali bi manyak kotu adama yol verin diye ortaligi birbirine katiyordu. Sir yes sir diye bagirmaktan bogazinin kurudugunu soylerken joker, full metal jacket ini tufegine suruyordu. Elbetteki seth o sinegin o dolaba nasil girdigini kanatlari ciktiktan sonra ogrenecekti, ama artik her sey icin cok gecti. 90 lara gelinmisti.

Foto: http://www.brownstoner.com